AGAMI nieuws, uit het veld!

Muizen

2012-02-01T23:53:00.004+01:00

Snap je dat nou? Ik niet! Hoe kan een mens nou bang zijn voor een muis? Ze zijn lief, maken geen lawaai en ruimen de overbodige voedselvoorraden keurig op.
Mooi, leg dat maar eens uit mijn vrouw, want ze is het niet met mee eens. Zal ze wel van d'r moeder hebben. Die hield als boerin de zwaarste koeien en stieren in bedwang, maar als ze een muis zag stond ze op tafel.
Tijdens een muizeninventarisatie in een natuurgebied hier om de hoek had ik samen met Michiel een aantal muizenvallen uitgezet. Doel was om de aanwezigheid van de waterspitsmuis aan te tonen! Daarbij heb je natuurlijk ook bijvangsten. Bosmuizen zitten (bijna) overal!

bosmuis

Ondertussen had ik ook een huismuis meegenomen van m'n werk en in m'n werkkamer gezet. Gewoon voor de lol. Laat dat beest de volgende morgen nou ontsnappen en direct onder de kast kruipen...
Hoe krijg je zo'n beest terug? Snel weer een paar livetraps teruggehaald uit het veld en in m'n kamer gezet. Met een dik stuk kaas heb ik ze dezelfde dag weer terug. Hoef ik verder niks te zeggen. Stel je voor dat dat beest in ons bed kruipt...
Precies voordat we koffie gaan drinken is het geregeld en staan er drie hongerige livetraps op mijn muisje te wachten. Probleem opgelost!

veldmuis in livetrap

Nee dus! Bij de eerste slok koffie zegt ze: 'Theo, we moeten op jouw kamer die rommel maar eens opruimen. Vooral in de berging.' Ik probeer nog met een smoes er onderuit te komen, maar het helpt niet. 'Goed,' zegt ze, 'dan doe ik het wel alleen.' 'Ruim dan direct die muis onder de kast even op', zeg ik nog uit piëteit voor haar muizenfobie. Ze is de rest van de week niet meer op m'n kamer geweest... Probleem opgelost!
We hebben trouwens geen waterspitsmuizen gevangen. Wellicht moeten we het nog een keer proberen want de natuurbeherende organisatie wil toch graag weten of het dier er zit!

bosmuis

Een dwergmuis is een ander verhaal. Die zit bijna het hele jaar in het riet of het graan en komt alleen in de winter naar de grond. Knap lastig dus om die goed op de foto te zetten.

dwergmuis

De volgende morgen had ik het huismuisje terug. De kaas was op en het dier zat in de val met een dikke buik te wachten op nog een stuk. Hoe goed kun je het hebben als muis...

huismuis

P.S. Als bioloog moet ik regelmatig muizen inventariseren. Het welzijn van de dieren staat daarbij bovenaan en daarom vang je ze uiteraard in livetraps. Daar komt wat lokvoer in (maden en wat hooi, of appel en pindakaas, afhankelijk van wat je wilt vangen). Door regelmatig te controleren voorkom je sterfte. De term 'traphappiness' is hierbij ontstaan. Het kan nl. gebeuren dat wanneer je een muis uit de val hebt gehaald, hij bijna direct weer terugloopt; bij de controle van de volgende val een paar meter verder, hoor je het deurtje al weer dichtklappen...

Theo Douma

Tuinvogeltelling 2012

2012-01-22T16:47:00.006+01:00

Dit jaar hebben we ook weer mee gedaan met de nationale tuinvogeltelling. Het verschil met vorig jaar is, dat we nu in Friesland wonen en niet meer in de Randstad. Grote vraag was natuurlijk, lang voordat we echt gingen verhuizen naar ons nieuwe huis, welke vogels gaan we daar in onze nieuwe tuin zien? Is het erg verschillend met de tuinvogels in Weesp? Eigenlijk is de basis wel gelijk aan die in Weesp.

Veel Huismussen, die heel voorzichtig en schuchter de weg naar onze tuin wisten te vinden. De Ringmus die hier, ten op zichte van Weesp in grotere getale aanwezig is. Kool en Pimpelmees, die zijn hier niet op een hand te tellen. Hadden we in Weesp ongeveer 10 Turkse tortels, hier hebben we er maar 2, die nu in de maand januari al zeer verlieft in de boom naast het huis zitten te flirten naar elkaar.

Ook de Merels zijn hier van de partij en zijn al druk met het innemen van een teratorium.
Het zal wel aan de zachte winter liggen, dat de vogels in januari al het voorjaar in de kop hebben.

Verder hebben we nog als vaste gast Roodborst, Heggenmus, Houtduif, Vink, Goudvink, grote en kleine bonte specht en spreeuw in de tuin. En ja, dan hebben we ook nog de Sperwer, die omdat we de vogels voeren in onze tuin indirect mee gevoerd wordt. Omdat we zoveel Huismussen hebben trekt dat Sperwers aan voor sommige misschien wat paradoxaal, voor de ander iets wat er gewoon bij hoort. Het is een lijstje soorten die je in iedere willekeurige tuin in Nederland kan zien, niets bijzonders dus. Waar zit dan het verschil met de soortenlijst in Weesp? Wel, hier hebben we dagelijks Geelgorzen in de tuin en in de schemer komt de kerkuil. Die aan de overkant van de weg in een stal zijn nestkast heeft. Iedere avond komt hij of zij even buurten bij ons in de tuin. Dit gaat vaak gepaard met luid geroep. En dan hebben we nog de soorten die we vanuit onze tuin kunnen zien, of die we vanaf 4 augustus wel eens gezien hebben. Op dat lijstje staat de Wielewaal, Raaf, Blauwe kiekendief, Grote zilverreiger, Purperreiger, Kraanvogel en Slangearend enz.

Wat hadden we nu met de telling van 2012 in onze tuin? De lijst zag er als volgt uit op de eerste plaats het Sijsje met 27 vogels op twee de plaats Pimpelmees 23 vogels, op drie de Koolmees 22 vogels, op vier de Ringmus met 16 vogels, in totaal hadden we 10 soorten.

Het is een goed initiatief van Vogelbescherming om de tuinvogels, door deze acties onder de aandacht te brengen bij de bevolking. Het is goed om de mensen meer bewust te maken van de natuur. Zeker met het huidige politieke klimaat in Nederland, kan de natuur wel een steuntje in de rug gebruiken.

Wil Leurs

Sparrow Special In A Winter Warbler Land

2012-01-21T21:03:00.012+01:00

So far, this has been a good winter for Warblers. No offense to the Chiffchaff and the Willow Warbler, but those New World Warblers a league of their own, even in winter plumage. In my previous post I already posted a picture of the beautiful Yellow-throated Warbler. In December another eastern vagrant was found on Pt Reyes, a Prairie Warbler.

Prairie Warbler, California, USA

'Audubon's' Yellow-rumped Warbler, California, USA

'Myrtle' Yellow-rumped Warbler, California, USA

Besides this rarity, it was very birdy at Pt Reyes. Big flocks of Warblers, Sparrows and other birds were around. Among these, two (sub-)species of Yellow-rumped Warbler, the western Audubons Warbler and the Myrtle Warbler from east America. Townsend Warblers bring some color to the Californian winters and I was lucky to get a Northern Flicker to pose for me.

Townsend's Warbler, California, USA

Northern Flicker, California, USA

Cascade Ranch is a historic ranch where Brussel sprouts are grown. At the end of each season the left over sprouts are piled up in the corners of the land to rot. This does not only produce a horrible smell, but it also attracts a lot of birds. Especially the New World Sparrows seem to like them. Annually, uncommon birds are found here and this year the star is a handsome Harris's Sparrow. This only endemic breeder to Canada usually winters on The Great Plains and is a rare visitor to the Californian coast. At least two White-throated Sparrows, uncommon visitors from east America were also present at the same site.

Harris's Sparrow, California, USA

White-throated Sparrow, California, USA

The stinking piles of rotting sprouts are a real attraction luring crowds of birders and photographers to the ranch. Some of them reported seeing 10 species of Sparrows in one day. I was able to get shots of 'only' seven species, five of which I would like to share with you in this post.

Lincoln's Sparrow, California, USA

Song Sparrow, California, USA

Fox Sparrow, California, USA

One of my most favorite North American birds is the Varied Thrush. These beautiful Thrushes have an almost Pitta like appearance. Varied Thrushes also like to dwell over forest floors in the dark vegetation and are easier to hear than to see, let alone to photograph.

Varied Thrush, California, USA

In the same tiny little park in the center of the financial district of San Francisco where the Yellow-throated Warbler was hanging around last fall I was able to get up close and personal with a male and two females of these beautiful Thrushes. Although still in the shadow, these three birds were foraging right in the open, with some patience allowing me to get very close.

Dusky-capped Flycatcher, California, USA

Another bird magnet is Golden Gate Park. Every year, rare birds show up in the 'Central Park of San Francisco'. The Dusky-capped Flycatcher is a rare visitor of California and is currently wintering in Goldon Gate Park. Usually actively fly catching high up in the trees, obscured by branches and only found by its typical almost cat like sound it sometimes gets close enough for a decent picture. A little to close...

Good birding!

Martijn

Me and my Tiger

2011-12-04T10:13:00.004+01:00

I was absolutely sure: there were NO Tigers in Bandhavgarh. Despite being one of the most hailed Tiger reserves in India and promoted with quotes for the National park like “you are unlucky to see a Tiger in Bandhavgarh”, I was certain: it was a hoax! A tourist trap.

I had taken 8 safari’s already in the park without seeing a sniff. Of course I had seen pugmarks on the road, but I also saw forest guards walking with sticks in the park. As far as I could see the Tiger pugmarks were made by the forest guards, just to give tourists an idea that Tigers were around. All the other guest who were staying at the fabulous Monsoon Forest lodge had seen Tigers of course, but I was convinced that they had seen plastic dummy’s that were mobile steered on remote control devices that were also controlled by the same forest guards. The photo’s the tourists showed me were previously taken in a zoo of course. One time I had heard 4 young Tigers cubs in a Bamboo patch but as far I could tell that was tape playing for pre-recorded cub sounds; just for passing vehicles, to give them hope.

Bandhavgarh consists of a five zones, three that are accessible for vistiting cq paying tourists who were also buying the hoax: Tala, the main Tiger zone; Magdhi, in both I had seen zero Tigers; and Kitouli, an area where nobody went because there was nothing to see.

The ninth safari didn’t start too well; the driver was half hour late; we had to pick up two other tourists, and before we could get the tickets there was some confusion about payments for the park fee that costed some precious time. If you wake up at 4.30 you want to be in the park when it opens, otherwise there is no point to get up so early! Finally we were off, well after opening hours, and it turned out that we were also going to Kitouli instead of the two core zones - the area where no ones goes because there are so very few Tiger sightings.

I had given up the idea that I was going to see Tigers that morning and actually was looking forward to visit the Kitouli area because I could dream Magdhi by now and a fresh surrounding is always good. There is always some surprise and I wanted to see how the landscape look liked compared to the other zones. Besides, there were only 2 cars going in this area (instead of the 44 that tour around Magdhi) so we had the whole area for ourselves - which I prefer.

The safari started promising with an alarm call from a Spotted Deer that usually means a Tiger is around, and some Muntjacs in the forest, a small deer species that I hadn’t seen before in the other zones. We just took a road into the forest which looked great, looking for signs of Tigers. We came along a small guard post, because this area is divided by the ‘main’ road, and both sides were blocked by bars which had to be opened. We crossed the road and drove on and still no sign of Tiger, eg pugmarks on the road of alarm calls of Deers or Monkeys.

It was all very quiet in the forest and after driving through a scenic river we moved on through a bamboo desert - thick vegetation with no decent views of the forest undergrowth so mostly crossed fast by car - because there is nothing to see.

I was standing in the back of the - open and small - jeep, enjoying the moment, taken in all the smells and sounds of the jungle when suddenly all the people in the jeep where brutally taken back to reality when a deafening roar came for the left side and, as if appeared from nothing, a huge orange cat with black stripes was standing next to the car. A big female Tiger had charged the car whilst driving past! So overwhelming was the experience that I had fallen back to my seat looking straight in the eyes of a Tigress just two meters away! Wow!

The car stopped a few meters further on and the Tiger gave another roar and stepped back into the jungle. Before I could say anything he driver reversed and drove straight back to the place were she went back in. I considered this not a good idea given the charge that she made. We stopped and saw the female lying looking straight back at us. What an animal! I had the feeling that she was going to charge us again so I sat on the bench as far away as possible, grabbed my camera and started shooting. The Tigress was not at ease and she gave a few deafening growls and a good look at her teeth. Which are big at just five-six meters away. And then she had it, with a load roar she leaped out of the bamboo and charged the car again, the driver was just in time to drive off with spinning wheels which stopped the Tiger.

Stopping 50 meters further, the Tiger stepped onto the road, looked at us and decided to walk on the road away from us, occasionally looking back over her shoulder if we drove a little closer. She did some littering at the base of a tree, looked up and she disappeared from sight when the road made a corner.

Slowly we drove closer to the bend, expecting here to see walking on the road, but she was gone! Puzzled we stopped in the bend. Something made me look to the right and hidden in the bamboo I saw an orange shape ready to leap! I hid the car yelling ‘GO! GO!GO!’. The driver spun off with the Tiger jumping on the road, roaring, where we just stood, and this time chasing the car!

After 50 meters she gave up and some 100 meters further we stopped. All in the car gasping and all visibly shaken! This was no ordinary encounter! The Tigress started walking slowly towards the car. That was better. The driver turned off the vehicle to avoid shaking to make better photo’s. That was for some reason an ignition for the Tiger to make another charge. At full speed and full power she made a run for the Jeep, this time with no holding back! The car came at life and again with spinning wheels we drove of with the Tiger in pursuit for some 100’s of meters until we made a huge gap.

The Tigress stopped and if nothing happened the strolled back into the bamboo.
We never saw here again and made sure that we didn’t by driving straight back to the guard post where we all had to sit and relax and contemplate about the extraordinary wildlife encounter we had witnessed. A once in a lifetime experience!

So there were Tigers in Bandhavgarh!

The Tiger, just a nano second before she charged the vehicle again

Déjà vu

2011-11-30T06:42:00.008+01:00

A week and a half ago we went out on a pelagic trip out of Bodega Bay to the Cordell Bank. Almost exactly a year ago we did the same with almost the same crew, which turned out to be a fantastic trip (link). The star of the show that time was a Short-tailed Albatross, a species that would be hard to beat.

Northern Fulmar, California USA

The marine weather forecast was great: 'Small craft advisory and hazardous seas'. It wouldn't be the first time a trip from Bodega Bay got cancelled after the two hour drive before the crack of dawn. However, the last minute forecast showed a window of opportunity that would last about half a day before the next storm would role in. At 7am we set course to the Cordell Bank, with the conditions being fairly good considering the forecast. Decent swells, but not too much wind and every now and then even some sunshine.

Black-footed Albatross, California USA

It wasn't long before the first pelagic species made an appearance. Northern Fulmars, Sooty and Short-tailed Shearwaters, Black-footed Albatrosses, Red Phalaropes and some Black-legged Kittiwakes. What was really impressive were the hundreds maybe even thousands of Cassin's Auklets that were around.

Black-legged Kittiwake, California USA

A little bit after noon the weather started to change. The sky got greyer and the wind started to pick up. These were exactly the conditions last year when the bird of the day showed up. Before I could finish that thought a massive pink bill with an Albatross behind it glided into view. Déjà vu.

Short-tailed Albatross, California USA

The first year Short-tailed Albatross circled the boat a few times giving us great views before it took off, leaving behind 5 very happy birders on a little boat. Time to head back to shore to beat the incoming storm.

Short-tailed (left) and Black-footed Albatross, California USA

Northern Fulmar, California USA

Last Sunday I visited a little park in San Francisco to chase the Lucy's Warbler that was found there. I managed to get on the bird, which meant a lifer! Also still hanging around in the same park was a beautiful Yellow-throated Warbler, which is now officially my favorite warbler.

Yellow-throated Warbler, California USA

Having finished this post it's time to get back to work and finish processing the images from our trip to Yellowstone. To be continued...

Martijn

Langstaartklauwier in Den Helder

2011-10-31T22:14:00.004+01:00

Het gebeurt niet meer zo vaak dat ik echt alles, maar dan ook echt alles, laat vallen voor een zeldzame vogel in Nederland. Vaak heb ik de soort al eerder gezien waar dan ok ter wereld of te druk (denk ik)op mijn werk of privé; afspraken die er zijn en wat voor smoesjes nog meer om maar jezelf te overtuigen dat het eigenlijk niet uitkomt.

De laatste keer dat ik alles wilde laten vallen, voor een Groene Bijeneter, werd ik op hetzelfde moment gebeld door mijn bovenbuurman in Amsterdam; er was een ruit in mijn appartement in Amsterdam gesneuveld. Dat is op zich niet zo erg behalve dat het een benedenverdieping is en dat proletaisch winkelen 'in' is in Amsterdam. Spoedreparatie geregeld waar ik bij aanwezig moest zijn en toen ik eindelijk kon gaan was de vogel gevlogen... dat was niet zo'n leuke avond.

Maar vandaag was niet zo'n dag... De melding kwam binnen op mijn telefoon en binnen 3minuten zat ik in de auto. Een Langstaartklauwier bij Den Helder. Eerste geval voor Nederland en niet iets wat snel terugkomt. Sterker nog, bij de verwachte massale toeloop kan de soort nog wel eens verdwijnen en dat ging ik niet afwachten.
De vogel was nog niet als zeker opgegeven maar er was geen greintje twijfel, alleen actie! Wat een mooie hobby! En wat een mooie vogel.

(en morgen beginnen we gewoon wat vroeger, hoe moeilijk kan het zijn om vrij te nemen :-))

Nepal 2011

2011-10-22T12:56:00.001+02:00

Afgelopen februari zijn Anja en ik 10 dagen naar Nepal geweest.

Onze eerste ochtend gingen we vroeg in een klein vliegtuig naar de Himalaya en kregen we de kans om van dichtbij 8 van de 10 hoogste bergen van de wereld te bekijken! Uiteraard de Mount Everst die met 8850 meter de hoogste is.

Na dit geweldige uitstapje gingen we naar Mount Phulchowki voor een aantal lokale vogelsoorten te zien. In Nepal zijn 860 soorten vogels waargenomen, erg veel voor een klein land als Nepal is (3 x de grootte van Nederland). Met chauffeur en gids op zoek tussen de weelderige vegetatie

en kregen we al gauw deze Rufous-fronted Tit te zien

De Plumbeous Redstart komt vooral voor langs snel stromende beken en cementzakken!

Op weg naar Chitwan NP, beroemd om de goede tijgerpopulatie, alleen sporen gezien maar een foto van een Bengaalse Tijger uit India, Rhantambore toch hierbij al is het alleen vanwege de indrukwekkende verschijning

Door het in overvloed aanwezige Olifantengras (vaak 4 meter hoog!)

moesten we veelvuldig vanaf de rug van een Aziatische Olifant het veld in, zeker wennen voor iemand die bang is voor Olifanten vanwege wat slechte ervaringen in Kruger NP, Zuid-Afrika.........

Al snel kregen we een van de soorten te zien waar dit park om bekend staat, de Red-naped of Black Ibis

en verder de ons bekende Black Stork (Zwarte Ooievaar)

Veel smeltwater uit de Himalaya zorgt voor snelstromende rivieren, niet iedereen is daar blij mee

Het park is ruim 900 vierkante kilometer groot en meer dan 460 soorten vogels zijn hier waargenomen, staat daarmee hoog in de top als het gaat om de vogelrijkste gebieden op aarde. De meest algemene roofvogel is de Crested Serpent Eagle

De House Crow (Huiskraai)

In het droge gedeelte van het park niet alleen vogels maar ook zoogdieren zoals deze algemene Grey of Common Langur

hier op een moeilijk bereikbare plek zout likkend

en een van de zeldzaam voorkomende attracties van dit gebied, de Indische Neushoorn, 2000 kilo wegende kolos die bedreigd is vanwege de jacht en er leven in het wild (India en Nepal) nog maar 600 dieren!

Vaak hoor je aan de vleugelslag dat er een Neushoornvogel in aantocht is, hier een vliegende Great Hornbill

En de laatste vogel uit de impressie van Chitwan is de Lesser Adjutant, niet de mooiste vogel die
we gezien hebben op onze trip!

En met deze bedenkend kijkende heer

was dit een kleine greep uit de vele foto's die we in 10 dagen konden nemen, we gaan zeker terug, zeer vriendelijk volk en een rijke natuur.

De nacht van de vleermuis

2011-08-07T17:38:00.001+02:00

Nog even wachten en dan is het zover... de Europese nacht van de vleermuis wordt op 28 en 29 augustus gehouden. En dat willen we niet missen! In heel Nederland en Vlaanderen gaan vleermuisspecialisten met een vleermuisdetector op pad om zoveel mogelijk vleermuizen te spotten. Kan niet anders dan dat het leuke avond wordt. Niet overal zullen we vleermuizen zien, maar horen doen we ze zeker. En wees er van verzekerd dat een overvliegende laatvlieger en een gewone dwergvleermuis er zo uitzien!

laatvlieger

gewone dwergvleermuis

Maar ik heb ondertussen al weer menig vleermuisje gehoord. En gezien. En gefotografeerd. En vastgepakt. Dat laatste is nodig in het kader van een groot telemetrieproject waarbij een wat zeldzamere vleermmuissoort, de franjestaart, worden gezenderd.

franjestaart

De bedoeling is om het gedrag van deze vleermuissoort te bestuderen en daarvoor is het nodig dat het diertje een klein zendertje meekrijgt voor een aantal nachten.

Hieronder zie je Isabel, een lief zogend vrouwtje, dat we in juni een week hebben gevolgd.

franjestaart "Isabel"

franjestaart 'Isabel' met zender

Dat zendertje plakken we op z'n rug en het valt na een aantal dagen weer af. In die tussentijd fietsen wij ons 's nachts een breuk achter het dier aan, door een nat drassig bos, met een grote antenne en een ontvanger op de fiets. En dat vinden we leuk!

telemetrieonderzoek

Zo heb je na ongeveer een week een hoop gegevens over het dier. Bv. waar hij z'n voedsel zoekt, hoe lang hij daar over doet en waar z'n kolonieboom is.

In zo'n kolonieboom zitten de vrouwtjes in een grote groep bij elkaar en krijgen ze hun jongen. Wat daarbinnen gebeurt krijgen we niet te zien, behalve als zo'n groep dieren in een vleermuiskast zit. In de buurt van Zwolle heb ik een heel aantal van deze kasten opgehangen en daar zitten o.a. gewone grootoorvleermuizen in. Ze krijgen daar allemaal één jong. Op onderstaande foto van begin juni zijn de meeste vrouwtjes al uitgevlogen om te gaan foerageren en laten ze hun jong gewoon in de kast hangen.

gewone grootoorvleermuizen met jongen

O ja, en dan nog een keer de nacht van de vleermuis. Houd de site van de vleermuisstichting in de gaten (http://www.vleermuis.net/) en zoek een wandeling bij u in de buurt. Zeker weten dat het genieten wordt!

Theo Douma

Cirque de Mourèze

2011-07-24T12:00:00.014+02:00

Op vakantie in Zuid-Frankrijk hebben we met de kinderen een mooie tocht gemaakt door de Cirque de Mourèze te lopen. Hier vind je mooie formaties rotsen van dolomietsteen. Matthijs is nu 1 jaar en Charlotte 4, wat betekent dat de jongste in de draagtas gaat en de oudste zoveel mogelijk loopt. De wandeling was zo'n 5 km, dat zou te doen zijn..

Af en toe wat steile stukken, die Charlotte meestal goed liep. Als ze moe was mocht ze bij papa op z'n nek, die mocht dan met twee kinderen bergje op lopen ;)

In totaal hebben we twee uur gelopen door een speciaal landschap. Zeer de moeite waard! Na afloop natuurlijk een ijsje voor de kinderen en terug op de camping een wijntje voor de ouders ;)

Catching up!

2011-07-18T05:02:00.021+02:00

It has been a while since my last post, when spring hadn't even really started yet. By now, summer is almost over, so there is a lot of catching up to do!

Joshua Tree NP, California, USA, Martijn Verdoes.

In April, I visited Joshua Tree National Park and Carrizo Plain National Monument with a colleague on a little road trip to a scientific meeting in Borrego Springs. Joshua Tree NP is one of my favorite parks in California, with it's surreal dessert landscape. Little 'bouncy mice' where hopping around our tent, which turned out to be Merriam's Kangaroo Rats.

Merriam's Kangaroo Rat, California, USA, Martijn Verdoes.

One of the target species for the trip was the Vermilion Flycatcher. The area is the Northwesternmost tip of its range and we were lucky to find a beautiful male, catching bugs like a little ball of fire.

Vermilion Flycatcher, California, USA, Martijn Verdoes.

On our way back to the Bay Area we drove through Carrizo Plain National Monument, one of California's strongholds for Pronghorn Antelopes of which we saw just one. Besides this, we had amazing views of three California Condors soaring over our heads almost within arms reach. After maneuvering around a giant Rattlesnake that was chilling in the middle of the road we could continue our way back up North.

California Condor, California, USA, Martijn Verdoes.

Northern Pacific Rattlesnake, California, USA, Martijn Verdoes.

When we got back, spring was in full throttle. Around the Bay, everything with feathers was standing grounds and defending territory. A great time to capture some action. One evening, just when I was packing up my camera an amazing Barn Owl flew by in the fading light. Luckily, it hung around long enough, hunting on a hill side allowing me to get some shots of this wonderful bird.

American Avocet, California, USA, Martijn Verdoes.

Cliff Swallow, California, USA, Martijn Verdoes.

Brown-headed Cowbird, California, USA, Martijn Verdoes.

Barn Owl, California, USA, Martijn Verdoes.

Summer is usually not the birdiest time of the year. But sometimes there are little surprises. A singing male Indigo Bunting showed up in Glen Canyon Park in San Francisco, which was singing its lungs out. Not long after, a singing male American Redstart was found in the same park. Two lifers in the same park in the middle of summer.

Indigo Bunting, California, USA, Martijn Verdoes.

Keith Hansen discovered a Dickcissel in the garden of his Wildlife Gallery & Studio in Bolinas, on the South tip of Point Reyes. While I was waiting for the bird to make an appearance, a Western Scrub-Jay came in for a bath. Then Keith showed up and kindly invited me into his gallery, which he said functions perfectly as a hide. Soon thereafter I was able to get some nice shots of the Dickcissel through an open window, while he was working on his amazing drawings of Hooded Orioles for his new book. Another lifer on yet another delightful summer day in California.

Western Scrub-Jay, California, USA, Martijn Verdoes.

Dickcissel, California, USA, Martijn Verdoes.

Martijn

Old Gimmers Disco party

2011-06-27T00:20:00.005+02:00

Een uitnodiging voor de 60e verjaardag van Tim Cleeves - een reisgenoot van de Atlantic Odyssee - of ik zin had in zijn 'Old Gimmmers Disco Party' in Newcastle. De uitnodiging ging gepaard met een foto van Tim met een aap op zijn hoofd, ongeveer even serieus als je de beste man ooit zal meemaken - dit wilde ik voor geen goud missen. Natuurlijk was ik erbij!

Mijn oude reismaat van deze trip, Sander Lagerveld, was ook van de partij net als enkele andere oud-opvarenden. Garant voor een mooie avond met veel oude herinneringen en de volgende ochtend weer een ervaring rijker.

Aangezien het feest in Newcastle was kon een bezoek aan de Farne Islands niet ontbreken, het was alweer veel te lang geleden dat ik hier was geweest. Vanwege tijdgebrek alleen een middagtoer kunnen nemen maar de beleving was weer fenomenaal. De eilandengroep staat bekend om zijn vele 10.000-den Papegaaiduikers en die lieten het niet afweten, net als de vele Noordse Sterns die je het leven zuur maakt als je door de kolonie loopt. Tot bloedens toe kunnen je ze verwonden als je niet uitkijkt en dat is meestal als je met een camera voor je gezicht loopt.

Alvast twee kleine sfeerimpressies. Kan niet wachten om weer een keer terug te gaan en dan echt weer de tijd te hebben om alles te fotograferen.

Papegaaiduiker

Noordse Stern

Eifel

2011-06-14T13:06:00.019+02:00

Sinds 2000 bezoek ik ieder jaar soms wel twee keer per jaar de Eifel. Onze uitvalsbasis is dan het pittoreske stadje Blankenheim. Het plaatsje ligt centraal in de Eifel en is dan ook een prima plek voor alle vlinder uitstapjes. In de directe omgeving van Blankenheim liggen prachtige kalkgraslanden en mooie beekdalen.

Zowel de beekdalen als de kalkgraslanden worden met veel zorg beheerd. Het beheer voor de kalkgraslanden bestaat uit het gedoseerd laten grazen van een schaapskudde, die kort verblijft op de hellingen om zo niet alles op te knabbelen. Voor de beekdalen is een juist maaibeheer ontwikkeld. Al deze maatregelen hebben op plant en dier een positief effect. De specifieke plantengemeenschappen die door dit beheer blijven bestaan herbergen ook vlinders die niet zonder deze speciale planten kunnen. Je komt dan ook een grote variatie aan vlinders tegen, die allemaal gespecialiseerd zijn op dit specifieke biotoop. In al die jaren vlinders kijken weet je waar je moet zijn voor de leukste soorten en de mooiste plekken.

Bentheimer schaap

Wat opvalt, zijn de verschillen per jaar, geen jaar is het zelfde, ondanks dat we in vrijwel de zelfde tijd gaan. 2011 was wel het jaar van de parelmoervlinders in totaal hadden we 7 verschillende soorten. In al die jaren had ik nog maar enkele Ringoogparelmoervlinders gezien. Dat is dit jaar ruimschoots goed gemaakt. In vrijwel alle beekdalen die we bezocht hebben, vloog deze parelmoervlinder zeer uitbundig.

Ringoogparelmoervlinder

Purperstreepparelmoervlinder

Zilveren maan

Sinds enkele jaren komen we op een plek waar nog een populatie Blauwe vuurvlinders vliegt. Deze soort is door verruiging van de beekdalen en daardoor het verdwijnen van zijn waardplant in de Eifel erg schaars geworden. Ook buiten de Eifel spelen deze problemen een grote rol bij het verdwijnen van deze prachtige vuurvlinder. Op plekken in de Eifel waar deze vlinder vliegt probeert men het tij te keren, door het beheer voor deze vlinder aan te passen.

Blauwe vuurvlinder

Voor het fotograferen van vlinders is het zaak dat je vroeg in het veld bent. De vlinders zitten dan vaak boven op de bloemen te wachten tot dat het zonnetje voldoende warmte geeft om weer te gaan vliegen; het moment om de vlinders te benaderen en vast te leggen op de gevoelige plaat. Met een reflectiescherm kun je de vlinders die in de schaduw zitten een beetje oplichten. Zo krijgt de vlinder net even wat meer kleur. In drie dagen vlinderen hadden we dit jaar 38 verschillende soorten van deze prachtige vliegende juweeltjes.

Purperstreepparelmoervlinder

Rode vuurvlinder

Zilveren maan

Helaas heb ik dit jaar geen tijd meer om nog een keer achter de vlinders aan te gaan in de Eifel. Dan maar dromen van al die mooie prachtige creaties.

Wil Leurs

Voorjaar!!

2011-05-05T21:41:00.003+02:00

Of is het nou zomer? Ja ik weet het ook niet meer. Mijn kalender geeft wat anders aan dan ik buiten ervaar, want half april en 25 graden is toch niet wat we verwachten. Niet dat je mij hoort klagen, maar ik ben een beetje bang dat de seizoenen omdraaien. Krijgen we vanaf juli 15 graden (max!) en regen. Reden genoeg om er nu op uit te gaan en dan in juli de warmte op te zoeken....
Ik werd een tijdje geleden getriggerd door padden. Die beesten hebben wel wat.

Gewone pad

Ze bekijken de wereld vanuit een ander perspectief. O.k. we kennen het kikkerperspectief, maar dit is anders. Zoals alle koudbloedigen hebben ze die nietszeggende blik in hun ogen. Wat zou er om in dat kopje omgaan?

Ach, eigenlijk ook niet zo moeilijk. Het is voorjaar. Er moet voor nakomeling gezorgd worden en daar gaan weken mee heen!

Verliefde padjes

In die keren dat ik bij de bosvijver van het staatsbos kwam, bleek er het aantal roepende en parende padden met de dag toe te nemen. Kort na zonsondergang kwamen ze vanuit het diepere water naar de kant om een partner te roepen. Er werd in het water en op het land gepaard de eieren werden bij elkaar afgezet.

Padden met eisnoeren

Als er een mannetje nog alleen rondzwom (en dat waren er een hoop) deed hij z'n uiterste best om een vrouwtje te bemachtigen. Soms had ie de verkeerde voor zich: een flinke schreeuw van het andere mannetje was genoeg om hem verschrikt te laten omdraaien .
Soms werd een parend stel belaagd door een ander mannetje. Meestal liep dat ook op niks uit. Dan was er altijd nog de mogelijkheid om een soort 'paddenkoning' te vormen. Je weet wel, de ratten die met hun staarten aan elkaar zitten en zo een rattenkoning vormen, wel daar leek het op. Ik kon er geen vorm meer in ontdekken en zij zelf waarschijnlijk ook niet. 'k Heb ze verder maar met rust gelaten; het wordt vanzelf wel zomer...

Maar gelukkig is het nog lente! De insekten worden weer wakker en het was een feest om vanochtend door de Olde Maten te lopen. Wat je dan niet allemaal tegenkomt...

Natuurlijk de eerste aardbeivlinders die zich rustig opwarmen in de zon.

Aardbeivlinder

Of eh, een zilveren maan langs een bosrand.

Zilveren maan

Of eh.... een viervlek, die van het mooie weer geniet.

Viervlek

Of eh, de spin die op z'n eerste vlieg wacht om er samen een leuke dag van te maken.

Larinioides cornutus

En natuurlijk het lammetje dat van achter de brede rug van moeder stiekum om het hoekje gluurt...

Lang leve het voorjaar!

Theo Douma

4000 friends

2011-04-25T19:28:00.008+02:00

Blue-bellied Roller, flying on the list.

14 April 2011, the Gambia. Stepping out of Bijilo forest next to Kololi i walked along the golfcourse when i noticed in the corner of my eye a bright blue flash flying towards the ground. Yes! I knew it was the one that i was looking for. Peering through the fench I saw bird species number 4000 sitting on the ground, a dreambird of mine ever i bought the birdbook of the Gambia all those years ago: the stunning Blue-bellied Roller. Ever more stunning when it takes a flight, beautiful as Rollers do.

I finaly made it, my selfset ‘target’ of seeing 4000 bird species before i turned forty (i’ve beaten it by more then 4 years thank you very much :-)). Lately the lure of list was lower because of trips to countries with less new birds but with more photographic opportunities but a trip to Gambia was all it took to break the barrier.

As birds go some are more appealing than others (i don’t fancy most Geese and South-american Ani’s) and along my most beautiful birds i’ve seen include an ultra-rare Pitta; the Guerney’s Pitta. Not is it extremely beautiful (as Pitta’s are) but i worked very, very hard to get to see one. It took me 7 days of full (dawn to dusk) birding to find a female. As I was travelling for an extra month in Thailand i decided to come back later to find me a male. As it was it took me another 6 days of NOT seeing any. On the last morning, in the last hour I succeeded. I heard one, crept in and finaly the male bounced towards me and revealed all its beauty. What a stunner! I crept out, took of my binoculairs, went back to the lodge, packed, took a taxi and i have never used my binoculairs again in Thailand. I was done. I cracked but I took the victory out of the mouth of defeat. I was walking on air.

As always, the journey towards is the best part and i count myself blessed with all what i have seen and experienced during the years ever since i went with my good friend Arjan van Egmond to Java and Bali back in 1995. Some of the more profound memories I have are sitting quietly on the ancient Maya tempels of Tikal overlooking virgin rainforest as far as you can see; waking up before first light because of the extreme cold (we forgot sleeping bags) and drinking a cup of hot coffee overlooking the virgin cloud forests of the higher Manu road, Peru where we camped; the landing on Inaccesible island and Tristan da Cunha where even descendants of Pieter Groen of my hometown are living (I even went to college that was called after Pieter Groen – that must have been a sure sign back then!); the gamedrives in the mighty Masai Mara together with Andre and Ellen; cage diving with Great White Sharks; snowed in for two days in South-Africa of all places (Drakensbergen); visiting the Puffings on Farne Island; whalewatching from the Pride of Bilbao in the Bay of Biscay with the most amazing sunsets ever; walking on a working Vulcano in Guatemala where the ground was so hot my boots were melting if I were standing too long; Steller’s Sea-eagle’s on the driftice of Hokkaido, Japan; our selfmade pelagic with a chartered speedboat of Paracas Peru, the one and only time i thought i was going to die - those waves were monstereous! and many many more.

During the years birding i’ve lost friends but made countless others and even refound old friends, found love and lost it again. Don’t know what life will bring me but the memories of the travels stay and new memories are bound to be made. There are still 6000 other friends out there!

Arjan van Egmond birding the superb Manu Road, Peru. The birdiest place on the planet. Over 1000 species have been seen in the National park.

Tikal. Etched in memory. Could have stayed up on the tempels forever.

Stunning sunset from the Pride of Bilbao after a day full of Whales and Shearwaters. My addiction to seabirds and cetaceans started here!

The local cafe on the remotest island in the world, Tristan da Cunha. Even it was only 11.00 I had to buy a round of beer!

Home Patch

2011-04-15T17:47:00.009+02:00

Burrowing Owl, California, USA, Martijn Verdoes

Ik denk dat als ik een plek mijn 'home patch' zou moeten noemen dat het dan de Baylands is. De Baylands is een aaneenrijging van parken en moerasland aan de oevers van de San Francisco Bay. Met name het deel van Palo Alto tot Mountain View probeer ik in de vrije uurtjes zo vaak mogelijk te bezoeken.

Burrowing Owl, California, USA, Martijn Verdoes

Een van de leukste bewoners van de Baylands zijn de Burrowing Owls. Een paartje van deze Steenuilachtige vogels lieten zich bij Mountain View goed fotograferen. Overvliegende Red-tailed Hawks werden daarbij goed in de gaten gehouden.

Burrowing Owl, California, USA, Martijn Verdoes

In de wintermaanden en de trektijd vormen de Baylands een pleistergebied voor een groot aantal watervogels. Duizenden eenden, steltlopers en futen huizen zich in de wetlands. Tegen de lente vertrekken de meesten, maar sommigen blijven lang genoeg hangen om ook het fraaie zomerkleed te kunnen bewonderen.

Pied-billed Grebe, California, USA, Martijn Verdoes

Horned Grebe, California, USA, Martijn Verdoes

Black-necked Stilt, California, USA, Martijn Verdoes

In de lente gaan ook de hormonen weer opspelen. Onderstaande mevrouw Snowy Egret was duidelijk niet gediend van de avances van het nogal opgewonden mannetje. Toen het vrouwtje het hazenpad had gekozen overdacht het mannentje zijn strategie nog eens. Zou het dan toch aan zijn kapsel hebben gelegen?

Snowy Egret, California, USA, Martijn Verdoes

Groeten uit California.

Martijn

Zestig vleermuizen in een kussensloop

2011-03-16T00:34:00.001+01:00

Gelukkig, het is 2011. Het jaar van de vleermuis. Ik heb er zin in, want het belooft heel wat te worden! Maar voordat het jaar goed en wel was begonnen, barstte het al los.

Eind december, het vroor dat het kraakte, werd er gebeld: overlast van vleermuizen in een vakantiehuisje, in de buurt van Hoogeveen. De technische dienst van het vakantiepark was gaan kijken en had een plank boven het raam losgetrokken om te zien wat voor dieren er achter zaten.

Grote paniek toen er verschillende rosse vleermuizen de slaapkamer in vielen. Iedereen vluchtte het kamertje uit en de deur werd hermetisch afgedicht met handdoeken.

(Overigens heel bijzonder dat ze in huis zaten, want bij rosse vleermuizen denk ik aan dieren die in een boom zitten, of in een vleermuiskast (zie foto), maar niet in een huis.)

Rosse vleermuis, uitvliegend uit vleermuiskast (zomer 2007)

Maar goed, toen we aankwamen hebben we eerst de dieren in het kamertje maar eens bij elkaar gezocht. Zo’n 30 vleermuizen die werkelijk overal zaten: onder het bed, in het beddengoed, achter de verwarming en onder de sporttas op het bed.

Rosse vleermuizen onder sporttas

Nadat we deze dieren in kleine vangzakjes hadden gedaan, waren we er nog niet! Er bleek nog zo’n 30-tal dieren opgepropt achter de plank boven het raam te zitten. Beetje klungelen met je toestel en op de gok afdrukken! Geen cover foto, maar het geeft wel een beeld van wat er zit.

Rosse vleermuizen, weggekropen achter plank

We hebben ook al die dieren gevangen en al snel waren de vangzakjes op. Gelukkig lag er een kussensloop en daar hebben we de rest maar in gedaan. Uiteindelijk vertrokken we een paar uur later met een pond piepende vleermuizen in een kussensloop richting Ruinen, waar de dieren een tijdelijk onderkomen kregen in de plaatselijke kerktoren. In een snel in elkaar getimmerde kast hebben ze een week of twee gezeten en toen de vorst weer uit de lucht was zijn ze weer vertrokken. Gelukkig, weer een goede daad verricht…

Ja, en toen begon de kerstvakantie pas. Dit jaar waren de plannen om richting Dijon te gaan om daar de overwinterende vleermuizen eens te bekijken en te tellen.

Bij de eerste grot was het direct al raak: kleine, grote en paarse hoefijzerneuzen. Omdat de dieren (zeker!) in winterslaap niet verstoord mogen worden, is het een kwestie van scherpstellen, afdrukken en wegwezen. Deze kleine hoefijzerneus wilde wel heel even poseren.

Kleine hoefijzerneus in winterslaap

Zo ging dat een dag of wat door: grot zoeken, voorzichtig inspecteren wat er zit en als het de moeite waard is om te fotograferen de spullen maar eens tevoorschijn halen. Heerlijk!

Baardvleermuis in winterslaap

En dan…de zomer komt heel langzaam dichterbij. Ik verheug me al weer zo op grote groepen laatvliegers, op nachten lang zoeken naar die ene bechsteins vleermuis (die we waarschijnlijk toch niet vinden…) en natuurlijk naar het tweede deel van het telemetrie-onderzoek naar franjestaarten. Maar daarover een volgende keer meer. Hieronder alvast een paar plaatjes om in de stemming te komen.

Franjestaart

Gezenderde franjestaart, Ommen

16 maart 2011

Theo Douma

Gambia

2011-02-18T14:49:00.009+01:00

Op onze libellen en vlinder reis door Gambia, hebben we natuurlijk niet alleen maar oog gehad voor deze prachtige insecten. In een land als Gambia kun je onmogelijk de vogels links laten liggen. Het zou ook zonde zijn geweest om er geen aandacht aan te besteden. Met prachtige soorten als de Krokodillenwachter en veel verschillende Bijeneters, heeft dit land een verschrikkelijk mooi palet aan kleurrijke vogels.

Northern Carmine Bee-eaters

Red-throated Bee-eater

Egyptian Plover

Met gebieden als Tanji bird reserve, Abuko nature reserve en Tendaba, heb je een aantal leuke locaties waar je een groot deel van de vogels wel kunt zien. Nu ze ook de conditie van de wegen aan het verbeteren zijn, word het reizen door dit land een stuk aangenamer. Deed je een paar jaar gelden er nog acht uur over om in Georgetown te komen, nu is het via de Noord-bank een ritje van drie uur. Ook richting Tanji is de weg buiten gewoon goed. Dat was voor ons dan ook de reden om een dagtrip te maken naar Pelican-island.

Caspian Terns

Grey-headed Gull

Hier kun je heerlijk genieten van de vele honderden sterns en meeuwen. Een piepklein eiland op nog geen 15 minuten varen vanaf het vaste land. Het is een plek waar je geweldig goed reuze sterns kunt fotograferen. Schijnbaar gevrijwaard van angst voor mensen kun je deze vogels redelijk makkelijk benaderen. Terwijl ik zo naar de sterns keek merkte ik dat er vlak boven mijn hoofd, sterns uit zee kwamen zetten. Het bleek een constante stroom aan vogels te zijn die aan mij voorbij trokken. Ze waren waarschijnlijk allemaal op weg naar de enige landingsbaan op het eiland, althans zo leek het. Een heel gestructureerd patroon waaraan de vogels zich bleken te houden. Alsof ze door een soort van luchtverkeersleiding binnen geloodst werden. Een prachtig fenomeen dat zich aan mijn ogen voltrok. En dat dan allemaal op ooghoogte.

Caspian Tern

Caspian and Common Tern

Lesser-crested Tern

Het was dan ook een perfecte prooi voor de camera. De ideale hoogte om mooie vliegbeelden te maken. Het was een schouwspel waar ik maar geen genoeg van kon krijgen. Dit zijn van die gelukzalige momentjes die ik niet snel ga vergeten.

Cattle Egret

Wil Leurs

Een Berg Plevieren

2011-02-10T07:26:00.011+01:00

Er zijn zo van die soorten die je gewoon heel graag een keertje zou willen zien. Soms is niet eens helemaal duidelijk waarom. Een van die soorten is de Mountain Plover. Zo op het eerste gezicht een niet heel indrukwekkende soort, maar op een of andere manier spreekt de soort me toch erg aan. Het heeft wel iets weg van een kruising tussen een morinel plevier en een Kaspische plevier, maar dan zonder de fraaie kleuren. Misschien speelt het feit dat het best wel een zeldzame vogel is ook wel een rol. De populatie wordt geschat op tussen de 10.000 en 15.000 vogels en de soort wordt door BirdLife International geclassificeerd als Near Threatened. En de toekomst ziet er niet al te rooskleurig uit. De afgelopen 40 jaar is de populatie met bijna 67% geslonken.

Ferenc in Mountain Plover habitat, Panoche Valley, CA USA, Jan. 2011, Martijn Verdoes

Na een aantal mislukte pogingen vorig jaar werd het hoog tijd dat de soort opgerold ging worden. Ferenc deelde deze mening en dus besloten we twee weken geleden af te reizen naar Panoche Valley, een redelijk betrouwbaar Mountain Plover overwinteringsgebied.

Mountain Plover, Panoche Valley, CA USA, Jan. 2011, Martijn Verdoes

Na een mooie rit door de heuvels, alwaar we de eerste 'Central Valley soorten' tegenkwamen (zoals Yellow-billed Magpie en Phainopepla), daalden we af in de prairies van Panoche Valley. Redelijk snel vond Ferenc een groepje Mountain Plovers die vrij onrustig waren en af en toe ogenschijnlijk doelloos rondvlogen om vervolgens weer op dezelfde plek terug te keren. Een tweede groep voegde zich bij de eerste, zodat de groep uitgroeide naar zo'n 60 vogels.

Mountain Plover, Panoche Valley, CA USA, Jan. 2011, Martijn Verdoes

Misschien overmoedig geworden door hun aantal (ze hadden ons behoorlijk outnumbered), kwamen de vogels steeds dichterbij. Hierdoor kreeg ik zelfs de kans om de vogels te fotograferen. Een leuke bonus.

Lark Sparrow, Panoche Valley, CA USA, Jan. 2011, Martijn Verdoes

Met de target soort in de tas was er nog tijd om wat andere soorten op te snorren, waaronder misschien wel een van de fraaiste Amerikaanse gorzen, de Lark Sparrow. De dag werd nog meer opgefleurd door een groepje prachtig gekleurde Mountain Bluebirds.

Mountain Bluebird, Panoche Valley, CA USA, Jan. 2011, Martijn Verdoes

Naast de Prairie Falcons, American (Buff-bellied) Pipits, en honderden Horned Larks, behoren de San Joaquin Kit Fox en de Pacific Gopher Snake ook tot de hoogte punten van deze zeer geslaagde dag. Bedankt Rob, voor de hulp hij het op naam brengen van de Gopher Snake.

Pacific Gopher Snake, Panoche Valley, CA USA, Jan. 2011, Martijn Verdoes

Martijn Verdoes

Een goed begin is 't halve werk

2011-01-18T08:21:00.008+01:00

Tenminste, dat was het idee. Er is op het moment een influx aan de gang van Evening Grosbeaks in de Bay Area. Iedereen ziet overal Evening Grosbeaks. Inderdaad, iedereen behalve ik.. Een groepje van deze Appelvink achtige beesten bezocht op ongezette tijden een industrieterrein in San Jose. En jawel, de hele middag gezocht, maar geen Grosbeak te bekennen. Als troostprijs poseerde een fraaie Chestnut-backed Chickadee voor de lens.

Chestnut-backed Chickadee, San Jose, California, 9 jan. 2011, Martijn Verdoes

De hele week verscheen het ene bericht na het andere van mensen die Evening Grosbeaks zagen. Bijna een week later had ik weer even tijd en begaf ik mij wederom naar het weinig inspirerende industrieterrein. Na bot te hebben gevangen op 'de oude plek' reed ik wat doelloos rond over de parkeerterreinen van het bedrijvenpark opzoek naar gekleurde proppen in bes dragende boompjes, todat ik staande werd gehouden door een beveiligingsbeambte. Net op het moment dat hij me vriendelijk verzocht het terrein te verlaten hoorde ik een Evening Grosbeak roepen! Ik sprong uit de auto en drukte de goede man mijn kijker in zijn handen, zodat ik de vogel kon fotograferen. Hij blij, ik blij.

Evening Grosbeak, San Jose, California, 15 jan. 2011, Martijn Verdoes

Het bleek een groepje van vier mannetjes te zijn die zich makkelijk lieten benaderen en dus goed lieten fotograferen. Later vloog er zelfs nog een groepje van acht vogels over. Eind goed, al goed zullen we maar zeggen.

Evening Grosbeak, San Jose, California, 15 jan. 2011, Martijn Verdoes

Aan de overkant van de baai, in een natuurgebiedje in Martinez houdt zich al geruime tijd een Least Bittern op. Dit Woudaap-achtig reigertje is best lastig en het werd dan ook hoog tijd om een kijkje te gaan nemen.

Least Bittern, Martinez, California, 16 jan. 2011, Martijn Verdoes

Jammergenoeg wilde het weer niet echt meewerken en was het vrij mistig. Maar de show die het beestje gaf was er niet minder om. Als een muis kroop dit idioot kleine reigertje door het riet. Eerst nog uiterst geheimzinnig, maar later gewoon open en bloot en veel te dichtbij. Dan maar een stukje naar achter lopen.

Least Bittern, Martinez, California, 16 jan. 2011, Martijn Verdoes

Martijn Verdoes

Macro 5

2011-01-05T21:39:00.036+01:00

Palpopleura portia (vrouwtje)

Nu de winter in ons land in alle hevigheid is losgebarsten is er op macro gebied niet veel meer te beleven. Je kunt dan twee dingen doen, je ruimt je macrolens op voor een langere tijd, of je gaat nog even naar een land waar je heerlijk aan je trekken komt, omdat er nog genoeg van dat kleine grut rond vliegt. Zes uurtjes vliegen en je zit in Gambia en daar kun je heerlijk genieten van vogels, maar vooral ook van vlinders en libellen. Als je eind november naar dit land gaat, zit je net na de regentijd. Het is misschien wel de beste tijd om er libellen te gaan kijken. De plasjes en stroompjes zijn nog niet opgedroogd. Water is een bron van leven en dat is dan ook duidelijk waarneembaar. Overal waar water is, vinden we libellen. Het is een drukte van belang rond en boven de plasjes en stroompjes.

Ceriagrion glabrum

Palpopleura portia (mannetje)

Trithemis annulata

Op een van onze tochtjes door het binnenland vonden we een libel die nog nieuw was voor het land. De Phyllomacromia pseudoafricana was nog niet eerder waargenomen in Gambia.

Phyllomacromia pseudafricana

Niet alleen voor de libellen is het een goede tijd om dit land aan te doen, maar ook voor de vlinders is het fantastisch.

Angola White-lady Swordtail

Op het moment dat we in Gambia waren vloog vooral de Caper Withe zeer uitbundig. Zo uitbundig dat het wit zag van de vlinders, het moeten er vele miljoenen geweest zijn. Op sommige dagen leek het net of het sneeuwde zo veel vlinders in de lucht. Dat het dit jaar extreem was, bleek wel uit de verhalen van mensen die hier al vele jaren wonen. Zij hadden dit schouwspel, dat dagen lang onophoudelijk door ging nog nooit zo extreem gezien.

Caper Withe

Je kon zelfs als het stil was het gefladder van de fragiele vleugeltjes horen. Een heel bijzonder fenomeen.

Gambia the smiling coast

Wil Leurs

Drie Albatrossen dag!

2010-11-22T05:52:00.009+01:00

De voorspellingen waren waardeloos. Ik voelde de bui al hangen. Voor de tweede keer in een maand tijd voor Jan met de korte achternaam naar Bodega Bay rijden om half vijf in de morgen. De rit naar het noorden loog er niet om. Regen en zelfs onweer. In de haven aangekomen was de regen gestopt en was er zelfs een gat in de bewolking te ontdekken. Volgens de laatste berichten was er een 'window of opportunity' voordat het volgende front binnen zou trekken.

Short-tailed Shearwater, off Bodega Bay, 20 Nov 2010, Martijn Verdoes

Met zes man voeren we uit. We lieten het vaste land en het wolkendek achter ons en stoven de zee op met het kleine en nog veel belangrijker, snelle bootje. Het werd duidelijk dat het een vogelrijke dag zou worden, want al snel kijlden de Noordse Stormvogels om ons heen. De eerste klapper was een groep van vijf Orca's. De dag kon nu al niet meer stuk.

Short-tailed Shearwater, off Bodega Bay, 20 Nov 2010, Martijn Verdoes

De eerste pijlstormvogel was meteen een nieuwe. In de wintermaanden vervangt de Short-tailed Shearwater de bijna identieke Grauwe Pijlstormvogel in de wateren van west Amerika. Naast wat relatief subtiele kenmerken is vooral de jizz erg karakteristiek. Niet lang daarna volgde de eerste Black-footed Albatross en een leuke bonus waren de twee Laysan Albatrossen die deze dag opsierden.

Black-footed Albatross, off Bodega Bay, 20 Nov 2010, Martijn Verdoes

Laysan Albatross, off Bodega Bay, 20 Nov 2010, Martijn Verdoes

Dit alles bleek een voorbode voor het hoogtepunt van de dag. Een enorme roze snavel sleepte een grote donkere vogel achter zich aan. Short-tailed Albatross! Het was een groot feest op het kleine bootje terwijl deze geweldige soort twee rondjes vloog om ons heen. Dit is niet alleen voor de kust van California een zeldzame verschijning, maar met een geschatte wereldpopulatie van zo'n 2400 vogels ook globaal nog eens een zeldzaamheid.

Short-tailed Albatross, off Bodega Bay, 20 Nov 2010, Martijn Verdoes

Ondertussen was het weer behoorlijk verslechterd. De wind was aangetrokken en de donkere lucht die eerder nog voor een mooie achtergrond zorgde had ons inmiddels ingehaald. De regen en de kou kon ons niet deren en terug in de haven werd deze geslaagde trip gevierd met een warme kop clam chowder en een koud biertje.

Martijn Verdoes

Macro 4

2010-11-13T16:43:00.019+01:00

Zwitserse glanserebia

Nu het weer omslaat en de dagen korter worden, begint er meer tijd te komen om al het fotomateriaal van het afgelopen jaar te bewerken. Het is een duik terug in de tijd, erg leuk om zo voor de tweede keer met je beelden bezig te zijn. De zomer komt zo weer helemaal terug. Herinneringen aan een heerlijke tijd. Het genieten van de prachtige vlinders in Aosta was dit jaar op vlindergebied letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt.

Alpenhooibeestje

Geelsprietdikkopje

Zwarte apollovlinder

Bosparelmoervlinder

Herdersparelmoervlinder

In de buurt van Aosta ligt het natuurpark Grand-paradiso, een bergmassief dat ruim 4000 meter boven Valle d’Aosta uitsteekt. Dit gebied is in alle opzichten een paradijs, maar het zijn toch wel de grote hoeveelheden vlinders die het zo bijzonder maakt voor mij. Niet alleen de aantallen vlinders, maar ook de grote diversiteit aan soorten, zorgt er voor dat je niet uitgekeken raakt. Niet alleen uitgekeken maar ook niet uit gefotografeerd.

Bleekblauwtje

Witstreepblauwtje

Het is dan ook goed oppassen, voor je het weet heb je zo 100 GB aan plaatjes geschoten. Al die beelden moeten ook weer uitgezocht worden en dat is veel werk. Een beetje selectief te werk gaan in het veld, kan dan ook geen kwaad. Rustig een vlinder benaderen, kijken of de achtergrond mooi is, of het licht goed is en of de compositie juist is en dan pas afdrukken. Hopen dat de vlinder blijft zitten en hopen dat de foto scherp is. Iets wat hoger in de bergen nog wel eens wil mislukken door de harde wind die daar vaak staat. Door de beperkt scherptediepte bij een macrolens staat de minste beweging al garant voor een onscherpe foto.

Heideblauwtje

Alpenbauwtje

Een van de soorten die we dolgraag wilde zien tijdens deze vakantie was het Alpenblauwtje. Een soort die niet zo algemeen is als het Heideblauwtje in deze regio. Het was dan ook erg leuk om een kakelverse vlinder te vinden. Nog mooier was het, na wat mislukte pogingen dat ik het Alpenblauwtje hebben kunnen fotograferen. Dat Aosta rijk is aan vlinders blijkt wel uit het aantal soorten die je er kunt aantreffen. Met meer dan 140 soorten dagvlinders ben je niet zomaar uitgekeken. Om ze allemaal te zien moet je dan ook meerdere bezoeken brengen. Iets waar ik nu al reikhalzend naar uitkijk. Wat mij betreft kan de winter niet snel genoeg voorbij zijn.

Wil Leurs

Pestvogels

2010-10-31T12:03:00.009+01:00

Het is gelukkig weer eens zover, er is een echte invasie van Pestvogels in ons land. Begin oktober werden de eerste vogels in noord Nederland gevonden. Het kwam medio oktober lekker opgang en nu is het als een inktvlek over heel Nederland uitgespreid. Geweldig om weer te zien dat ze in groepjes de struiken en bes dragende bomen af struinen. Mijn schoonmoeder had jaren geleden voor de Pestvogels een gelderse-roos in haar groentetuin geplaatst. Met het idee ze ooit in haar tuin aan te treffen. Jaren lang stond deze struik al in haar hof, zonder dat er ooit een pestvogel een bezoek aan had gebracht. Na al die jaren is de struik flink groot geworden en zit dan ook ieder najaar vol met bessen. Ze belde me op en zij met een enthousiaste stem; "Wil, ik heb ze in de tuin. Het zijn er drie en zitten heerlijk te schruffelen van de gelderse-roos, heb ik de struik toch niet voor niks neer gezet"!

Ik kon deze kans niet voorbij laten gaan, drie Pestvogel helemaal voor mij alleen, geen andere fotografen op deze plek, heerlijk. Nu is de gelderse-roos gelukkig niet te hoog ondanks zijn leeftijd, ik had ze dan ook aardig op ooghoogte. Super wat zijn het toch een mooie vogels. Ik ging dik tevreden naar huis met en paar mooie plaatjes van een mooie vogel. Lang niet gek zo’n schoonmoeder.

Wil

Macro 3

2010-10-17T18:26:00.009+02:00

De herfst is de tijd om achter paddenstoelen aan te gaan. 2010 is een zeer goed paddenstoelen jaar door de natte augustus maand, zijn er erg veel paddenstoelen te vinden in de natuur. In ons land komen meer dan 4000 soorten paddenstoelen voor. Met zoveel soorten hoef je, je dan ook nooit te vervelen. Er zijn prachtige soorten te vinden in Nederland, met bijzondere namen. Wat te denken van Sparrenveertje, Heksenboter, Pruikzwam of Oorlepelzwam.

De moeilijkheid bij het fotograferen van paddenstoelen in het bos, is het licht. Vaak staan ze in de schaduw van een boom, of ze vangen heel kort even zonlicht op. Je moet er dan ook snel bij zijn om een mooi tafereeltje vast te leggen. Voor je het weet is een spaarzaam zonnestraaltje alweer vertrokken en ben je te laat.

Maar als het je lukt om iets moois te fotograferen ga je dik tevreden weer huis waards. Niet alleen de paddenstoelen zijn een dankbaar object om met mooi licht vast te leggen, maar ook vliegen die op de zwammen af komen.

Zelfs een varenblad kan met dit najaarslicht geweldig mooi worden.

Wil Leurs

California: bootje varen

2010-10-09T17:18:00.008+02:00

Monterey bay / Martijn Verdoes

Aangezien Martijn er toch tijdelijk woont, dan kan je er natuurlijk gewoon het beste even langs gaan. En als je er dan toch bent, dan kan je eigenlijk de volledige tijd de paden op, de lanen uit om vogels te kijken en te fotograferen. En als je dan toch bezig bent dan kan je het allerbeste een boottochtje maken op zee, en als je dat erg leuk vindt, zoals wij, dan het liefst meerdere. Het is namelijk verslavend!

Drijvende schuilhut op zee / Martijn Verdoes

Boottochtjes vanuit, vooral, Monterey zijn al vele jaren een begrip. Vlak voor de kust liggen namelijk enkele diepe zee canyons die zeer voedselrijk zijn, zowel voor zeevogels als zeezoogdieren. Op de drie lange (>10 uur) boottochten hadden we bijvoorbeeld meer dan 100 walvissen van drie soorten inclusief de allergrootste; de blauwe vinvis. Tevens 5 soorten dolfijnen, 4 soorten storm-vogeltjes, 2 soorten Albatrossen, 4 soorten Pijlstormvogels, 4 soorten jagers, 1000-den Franjepoten, Blauwe Haaien en Zonnevissen zo groot als een flinke middeklasser.

Sierlijke Stern / Martijn Verdoes

Grey-faced Petrel (derde waarneming voor Noord-Amerika) / Martijn Verdoes

Laysan Albatros / Martijn Verdoes

Laysan Albatros en Zwartvoetalbatros / Marc Guyt

Grauwe Pijlstormvogel / Marc Guyt

Absoluut hoogtepunt was de waarneming van een familie Orka's pal naast de boot. Het gevoel als een mannetje Orka uit het niets op enkele meters uit het water oprijst en met veel geweld zijn adem uitstoot is met geen pen te beschrijven. Bootje varen, het blijft leuk!

Orka / Marc Guyt

Pacifische Witflankdolfijn / Marc Guyt

Bultrug / Martijn Verdoes

Marc & Martijn

Eekhoorns in herfstkleuren

2010-10-07T20:33:00.003+02:00

Mijn huidige project richt zich op de eekhoorn. Een fantastisch zoogdier die mij nooit vervelen. De ene keer hoor ik ze van ver aankomen doordat hun nagels zich in de boomschors vastgrijpen. De andere keer zitten ze ineens voor m'n neus en soms lijken ze van vreugde een dansje te maken boven op mijn schuilhut. Een glimlach van oor tot oor is het gevolg. Het is iedere keer zo'n mooie ervaring als de dieren zo dichtbij komen zonder te weten dat er een mensenwezen in die rare hut zit. Mijn set up wordt bezocht door 4 verschillende eekhoorns. 2 dames, een heer en junior, waarbij de laatste mijn favouriet is. Erg schuw, maar zo lief en grappig. Hier wat recente beelden.

gr. Edwin Kats

Macro 2

2010-09-05T10:52:00.013+02:00

Als de vogeltrek voorbij is

Op Lesbos begint het de tweede week van mei, aangenaam rustig te worden. De vogeltrek is dan wel zo’n beetje op zijn retour. De meeste vogelaars en vogelfotografen houden het ook voor gezien, het eiland komt weer tot rust. Veel plasjes drogen op, de bloemenzee loopt ook een beetje op zijn eind. Het leven begint zich rond de beekjes en stroompjes te concentreren. Het ideale moment om naar Lesbos te gaan. Lekker opstap met mijn macrolens. Er valt in deze tijd veel te zien, al zijn het dan geen vogels. Lesbos herbergt vele soorten libellen en vlinders, die soms verrassend massaal kunnen vliegen.

Bruine eikepage

In het voorjaar van 2010 vloog Bruine eikepage zeer uitbundig. Er was geen plek op het eiland waar je dit vlindertje niet tegen kwam. Op Lesbos kun je vooral de oostelijke vormen vinden van verschillende vlinder soorten. Van het Marmerwitje, Resedawitje, Pijpbloemvlinder en Tijmblauwtje tref je hier de oostelijke vorm aan. In totaal kun je er 53 verschillende soorten dagvlinders vinden. Mooie soorten zoals Blauwe ijsvogelvlinder, Toortsparelmoervlinder en Wikkeblauwtje laten zich verassend goed fotograferen. Er zijn ook locaties op het eiland waar je een vreemde snuiter tegen het lijf kan lopen, de Snuitvlinder. Het is een dagvlinder met bijzonder lange palpen zo lang dat het net lijkt of hij een lange neus heeft.

Oostelijk marmerwitje

Oostelijk resedawitje

Snuitvlinder

Grote schaduwzandoog

Toorstparelmoervlinder

Ook voor de libellen is een bezoek aan dit eiland meer dan de moeite waard. In totaal kun je er 44 soorten vinden waarvan een aantal hele leuke soorten, die op het vaste land van Europa zeker niet makkelijk zijn om te vinden. Een dagje langs willekeurige beek wandelen levert al snel een leuke lijst met juffers en libellen op. De meest algemene soort is misschien wel de Kleine tanglibel, maar ook Oriëntjuffer is vrij makkelijk te vinden langs deze stroompjes. Voor Schaduwlibel en Turkse bronlibel moet je wel wat meer moeite doen. Ook die zijn met een beetje geduld wel te vinden.

Turkse bronlibel

Kleine tanglibel

Purperlibel

Schaduwlibel

Verder tref je hier ook mooie soorten als Bastaardlibel (Ascalaphus libelluloides) en Griekse Wimpelstaart (Nemoptera coa) aan. Vooral Griekse wimpelstaart kan in sommige jaren massaal vliegen.

Bastaardlibel

Griekse wimpelstaart

De combinatie van vlinders, libellen en de heerlijke rust, maken van dit eiland een perfecte bestemming na de grote vogeltrek.

Wil leurs

Wales in het voorjaar

2010-08-30T22:18:00.011+02:00

Wales vormt samen met Engeland, Noord-Ierland en Schotland één staat: Het Verenigd Koninkrijk.Wales ligt ten westen van Engeland en heeft een ruig landschap en een kustlijn van 1200km. Samen met Alan & Ruth van The Biggest Twitch (http://thebiggesttwitch.com/) hebben we 5 dagen rondgereisd. Ze hebben het wereldrecord vogels kijken in een jaar gebroken en gesteld op 4341 soorten! Zij zijn ook zeer op de hoogte van de vogels in hun thuisland en een aantal voorbeelden volgen hieronder.

De Waterspreeuw (de Engelse ondersoort met een roodbruine buik)

Rietzanger

Tapuit

Aan de kust diverse zeevogelkolonies waar je redelijk dichtbij kunt komen. Hier zijn we bij Noordse Stormvogels.

Begonnen in Ierland is een mooi fenomeen dat Zwarte Zeekoeten voor het broeden gebruik maken van buizen die in wanden van havens zitten!

Een van de ouders kijkt hoe de ander uit het gat gaat vliegen

Zeer contrasterend zijn uiteraard de rode poten die mooi afsteken tegen het zwarte verenkleed!

Zoals bij ons de Grauwe Gans zich overal bevindt waar maar wat water is zo is dat hier met de Grote Canadese Gans

Zeer spectaculair is het voederstation van de Rode Wouwen in Gigrin Farm. Iedere dag rond 15.00 uur komt er een tractor met slachtafval en zitten de Roeken, Kraaien, Raven, Buizerds maar vooral de Rode Wouwen al te wachten in de bomen en op de grond. Ik heb gebruik gemaakt van de fotografen hut (20 pond) en was daar als enige terwijl alle toeristen in de andere hutten zaten. Als je deze sierlijke roofvogels goed wilt bekijken en fotograferen, dan is "this the place to be"!!

Slechtvalken

2010-08-27T17:52:00.048+02:00

Ieder jaar worden de slechtvalk jongen in Amsterdam geringd en ieder jaar mag ik dan mee. Het is ook ieder jaar weer een hele expeditie om bij de nestkast te komen. Het vraagt wel iets van je uithoudingsvermogen, het nest zit namelijk op 115 meter hoog in een schoorsteen. Naar boven gaan doe je niet door een snelle lift, nee dat gaat tree voor tree. Heel gewoon met de wenteltrap om hoog. Ik heb de treden nooit geteld maar ik kan je verzekeren het zijn er veel heel veel. Ik heb het er wel voor over, want het blijft toch iedere keer weer een spektakel. Waarneer krijg je nauw de kans om volwassen wilde Slechtvalken van zo dicht bij te zien, dat je ze bijna kunt aanraken.

Het ringen gebeurt zeer secuur. Het is belangrijk dat de jongen niet te klein zijn, maar zeker ook niet te groot. Zijn ze te jong dan passen de ringen niet en is het moeilijk om het geslacht te bepalen. Zijn de jongen te groot loop je het risico dat ze weg vliegen. Het is dan ook erg belangrijk om op het juiste moment te ringen en dat is weer een kwestie van goed plannen. In al die jaren dat ik nu mee ga zijn we altijd op het juiste tijdstip gaan ringen. Het zijn de verdienste van de ringer en de vrijwilligers. De vrijwilligers houden dag in dag uit op afstand het nest in de gaten. Op basis van hun gegevens wordt het tijdstip bepaald om te gaan ringen. De jongen worden voorzichtig een voor een uit de nestkast gehaald. Ze worden voor het ringen, gewogen, gemeten en er wordt naar het geslacht gekeken. Het geslacht bepalen, gebeurd door het meten van de vleugels en het wegen van de jongen, mannetjes zijn kleiner daardoor ook lichter dan de vrouwtjes.

Onder tussen vliegen de ouders rond de schoorsteen, het moment voor mij om vliegplaatjes te maken van deze prachtige vogels. Met een 70-200 mm maak ik dan de vliegbeelden van de volwassen valken.

Wat de vogels ook wel doen, is op een stang aan de buitenkant van de schoorsteen gaan zitten. Ze proberen dan via deze locatie de boel in de gaten te houden. Met een nieuwsgierige blik in de ogen wordt alles nauwlettend geobserveerd. Ondanks dat ik al heel wat jaren mee mag, gaat het mij nooit vervelen. Het blijft ieder jaar weer een uniek moment, zo iets dat je in lengte van dagen niet gaat vergeten. Het levert me mooie plaatjes op en een week spierpijn maar dat heb ik er wel voor over.

Wil Leurs

Steenuilen fotograferen; een dubbel gevoel

2010-08-26T13:43:00.008+02:00

De afgelopen twee maanden heb ik me intensief bezig gehouden met het fotograferen van steenuilen op boerenerven. Dankzij de medewerking van grondeigenaren en voormalige bewoners mocht ik veelvuldig vertoeven op twee erven. Een met een kleine boomgaard en een van een leegstaande Twentse boerderij.
Het fotograferen van deze vogels geeft mij altijd een dubbel gevoel want door onze sloop- en nieuwbouw woede verdwijnen dit soort erven in hoog tempo. Ook hier in het landelijke Twente worden oude boerderijen voor veel geld opgekocht waarna ze met de grond gelijk worden gemaakt om plaats te maken voor meestal enorm grote, luxe villa’s met een strak gemaaid gazon voor de deur. Een situatie die elke vogel haat en dus uit de weg gaat. Maar voor steenuilen in het bijzonder is het verdwijnen van hun leefomgeving natuurlijk een ramp. Ze zijn afhankelijk van kleinschalige rommelige erven met liefst wat schuurtjes en fruitbomen omdat hier voldoende voedsel en broedgelegenheid is. Met nestkasten bieden we wel alternatieve broedgelegenheid aan maar als naast de broedplekken het biotoop eromheen verdwijnt schiet deze vogel daar op den duur ook erg weinig mee op.

Het gebied waar ik me deze maanden heb opgehouden vormde niet al te lang terug een buurtschap van boerderijen waar je het platteland echt kon voelen en ruiken. Nu staan er nog slechts enkele boerderijen tussen glimmende bmw’s, lange opritten en patserige villa’s op hun sloop te wachten en is het dialect in het buurtschap omgeslagen naar vooral een rollende r. Het geluid van roepende kieviten en grutto’s heeft plaats gemaakt voor het lawaai van bladblazers.
Veroordeel ik dat? Ja, ik ben bang van wel maar zou het ook niet beter zijn als we een beetje van het Twentse erfgoed behouden en een tussenweg zoeken? Niet alleen voor ons zelf maar ook voor vogels als deze steenuilen.
Tot zover mijn frustratie die elke keer in mij opkomt als ik door mijn lens kijk en dit soort taferelen mag bekijken. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

De hele steenuilenserie is op mijn website, www.hanbouwmeester.nl te bekijken.

Arty farty Eagles

2010-08-24T15:28:00.004+02:00

Net terug uit Noorwegen en de meeste beelden zijn al bewerkt. Mijn doel was om de zeearenden te fotograferen, maar dan ook in een geheel andere en unieke setting, namelijk tegenlicht. Vanuit een deinende boot viel het niet mee om deze snelle vogels zowel horizontaal als verticaal in de zoeker te houden. Zoveel dingen waar je rekening mee moet houden voordat de vinger de sluiterknop indrukt. Soms werd ik echt verrast en zag ik de zeearend niet aankomen en een poging om het alsnog in de zoeker te krijgen mislukte. Maar tevreden ben ik zeker. Ik mocht fotograferen in 5 verschillende territoria. Iedere keer weer een andere achtergrond, wind en zonrichting. Uitdagingen genoeg en de week vloog voorbij. Hierbij een kleine selectie van wat beelden.

gr. Edwin Kats

Driemaal is scheepsrecht!

2010-08-19T09:11:00.013+02:00

De afgelopen drie weekenden stonden in het teken van zeevogels. Vanuit Half Moon Bay vertok de eerste pelagic trip. Deze stond in het teken van de Cook's Petrel. Het weekend ervoor waren er vanaf een onderzoeksschip veel verder uit de kust dan dat wij konden halen ruim drie duizend waargenomen! De trip was een groot succes met veel zeevogels en zeezoogdieren. En als klap op de vuurpijl maarliefst vier Cook's Petrels! Fantastische waarneming, maar jammergenoeg geen fotojaarlijstwaardige foto's (Link).

Laysan Albatross, Half Moon Bay, California

Kleinste jager, Half Moon Bay, California

Het weekeinde erop stonden de Farallon Islands op het programma. Deze voor het publiek ontoegankelijke eilanden gelegen op zo'n 30 kilometer uit de kust van San Francisco vormen de zuidelijkste broedplaats van de Tufted Puffin, de target bird van deze trip. Meteen bij aankomst kon een tiental vogels worden ontwaard op de kliffen tussen de Pigeon Guillemots en zeekoeten. Wat een monsters van papegaaiduikers! Minstens even indrukwekkend waren de drie orca's die we op de terugweg onderschepten. Deze ontmoeting deed ons weer even terug denken aan de orca's die we vorig jaar op een trip vanuit Monterey zagen. Een groep van 5 orca's kwam toen een prooi laten zien vlakbij de boot, waarbij zelfs een gesprek werd gevoerd door een van de dieren! Geniaal!

Tufted Puffin, Farallon Islands, California

Orca, Farallon Islands, California

Orca, Monterey, California, September 2009

Afgelopen weekend stond in het teken van alweer een Pterodroma, de Hawaiian Petrel. Fort Bragg is de plek in California gebleken om deze soort te zien. En binnen twee uur was het al raak! Wat is het toch een geweldige familie. Met kinderlijk gemak en zonder enige blijk van moeite scheerde de vogel met grote bogen langs, een boot vol feestvierende vogelaars achter zich latend. Andere hoogte punten waren de Xantus' Murrelets (was nieuw voor me), de vele kleinste jagers en vorkstaartmeeuwen en de Buller's Shearwaters. De laatst genoemde is misschien wel de mooiste pijlstormvogel.

Hawaiian Petrel, Fort Bragg, California

Xantus' Murrelet, Fort Bragg, California

Buller's Shearwater, Fort Bragg, California

Vorkstaartmeeuw, Fort Bragg, California

Noordse Stormvogel, Fort Bragg, California

Nu even een weekendje rust en dan het weekend erop weer de zee op! Ditmaal vanuit Monterey. Albatrossen los!

Martijn

2 jaar en 3 maanden

2010-08-15T13:52:00.007+02:00

2 jaar en drie maanden. Zolang heeft het geduurd voordat ik klaar was met het doorlopen en bewerken van mijn Hongarije beelden. Een zeer geslaagde fototrip in mei 2008 maar qua bewerken kwam er altijd wel iets tussen, in de eerste plaats vaak weer een andere trip waar ook de beelden van bewerkt moeten worden (en die ook nog steeds liggen te wachten). Maar ook omdat ik in die week wel heel veel foto's gemaakt had, tegen de 15.000 aan...

Maar goed, ik mag niet klagen! De trip was fantastisch, de ervaringen in de schuilhut eersteklas en de foto's... nou, die zijn bewerkt zullen we maar zeggen. Hier een paar foto's die de afgelopen week bewerkt zijn voor eigen oordeel.

Roodpootvalk

Roodpootvalk

Roodpootvalk

Roodpootvalk

Roodpootvalk

Roodpootvalk

Roodpootvalk

Appelvink

Scharrelaar

Scharrelaar

Hop

Nachtegaal

Torenvalk

Vink

Vink

Vink

Zwartkop

Eerder bewerkte foto's van deze trip zijn hier te vinden.

relaxen op de Veluwe

2010-08-01T12:26:00.004+02:00

10 dagen Hoenderloo, midden op de Veluwe. Behalve groen, bossen, fietsen, rusten en quality time natuurlijk ook een uitgelezen gelegenheid om wat te doen aan de ontbrekende bosvogels op de fotojaarlijst! Vogels op recreatieparken zijn vaak gewend aan (veel) mensen die ook eten strooien voor de talrijke vogels, ik had mijn hoop dus op de voorgangers gevestigd.

Bij aankomst bleek ons huisje redelijk goed op de zon te liggen met flink wat open ruimte voor de ochtend- en avondzon. Pindasilo's van Vivara gevuld en opgehangen en wat pindakaas op de bomen gesmeerd. De rest van de week zouden nog zaken als overgebleven etensresten volgen (broomkruimels maar ook vruchten als kersen en druiven). Stoeltje buiten gezet, boekje erbij, glaasje wijn en een hapje en wachten maar!

De eerste ochtend had een eenzame koolmees de pinda's gevonden. De tweede ochtend waren het er drie. 2 dagen later zaten er een familie Vlaamse Gaaien en kwam de eerste boomklever al kijken. Dit breidde zich gestaag uit totdat het een komen en gaan was van een bonte stoet Koolmezen, Pimpelmezen, Vinken, Vlaamse Gaaien, Eksters, Kraaien, Boomklevers, Roodborsten en Grote Bonte Spechten en zelfs een enkele keer een Appelvink en Eekhoorn, de laatste beide helaas niet voor de lens. Eén groot feest. Aangezien in deze tijd van het jaar de volwassen vogels een zeer raffelig verenkleed bezitten, heb ik me vooral beziggehouden met de vogels van dit jaar. Die zien er net iets frisser uit.

Koolmees

Roodborst

Boomklever

Vlaamse Gaai

De Groene Specht bleek ook regelmatig rond het huis te verblijven maar die vereiste een aparte aanpak. Meestal ontzettend schuw maar een jonkie was waarschijnlijk nog niet bewust dat hij net als zijn soortgenoten normaliter op 100 meter moet wegvliegen. Zodra de vogel zich vertoonde snel de auto instappen,
de auto 10 meter strategisch langs de weg zetten en (af)wachten of de vogel zich richting zou begeven. Meestal waren er al parkbewoners die al lopend de
vogel voortijdig (onbewust) hadden opgejaagd, maar gelukkig niet altijd!

Groene Specht

Groene Specht

Een nietsbelovende ochtend...

2010-07-31T17:41:00.020+02:00

De eind juli Agami-velddag begon grijs en het weer zou alleen maar slechter worden.

Geen dag waar je hoge verwachtingen van mag hebben. Wat doe je dan om er toch het beste van te maken: Experimenteren!

De bestemming was Lentevreugd. Daar heb je kans nog redelijk uit de wind te kunnen fotograferen. Het macro-werk stond op het programma en we hebben geprobeerd optimale resultaten te halen met behulp van de recent gekochte 5 in 1 Reflector, statief, macro lens, afstandsbediening en een flitser met verlengsnoer om de reflector en/of object van verschillende invalshoeken te belichten.

Vanwege het weer zouden we de beste resultaten halen om met hoge ISO-waarde te fotograferen. Voorwaarde is dan wel dat je dan zoveel mogelijk 'expose to the right' toepast. (Dank je Marc!)

Als eerste waren de waterdruppels aan de beurt:

Af en toe kwam dan een zweefvlieg op bezoek:

Vervolgens was het de beurt aan wat slakken. Het klinkt raar maar met alle 'equipment' heb je best tijd nodig om de ideale setting te creeren. Zelfs slakken kunnen dan sneller zijn dan je zou willen ;)

Hieronder de kleine rode weekschildkever Rhagonycha fulva, ook wel soldaatje genoemd, en een voor de liefhebber nog te determineren vlieg:

Vervolgens hebben we de lens gericht op de Wespspin Argiope bruennichi. Op een gegeven moment had ik de live-view op de camera 5x ingezoomd op spintepels, linksboven op onderstaande foto. Die spintepels hadden we full screen op het display van de camera. Fantastisch om alle bewegingen daarvan te zien. Het was net een David Attenborough documentaire ;)

Al met al mogen we tevreden zijn met het resultaat. Zeker gezien de omstandigheden. Een geslaagde velddag!

Hisse Wisse Wallevisse

2010-07-28T18:13:00.010+02:00

Monterey Bay staat niet alleen bekend als een zeer goede zeevogel plek. Naast de albatrossen, pijlstormvogels en alk-achtigen trekken de voedselrijke zeecanyons voor de kust van Monterey ook een rijkdom aan zeezoogdieren aan. De afgelopen dagen werden grote hoeveelheden walvissen waargenomen, met maxima van 85 bultruggen en 26 blauwe vinvissen. Oftewel, de hoogste tijd om zelf even polshoogte te nemen.

Bultrug, Monterey Bay, California, USA

De verwachtingen waren hoog. Zeker nadat we vanaf het nabij gelegen Point Lobos al 10 bultruggen vanaf de vaste wal zagen. Maar toen we het eerste uur op de boot nog geen rimpeltje in het water hadden gezien werden we toch een beetje zenuwachtig. Een aantal 'blows' op de horizon brachten daar echter verandering in. Toen we later een vrouwtje met een nogal speels kalf tegen kwamen kon de dag niet meer stuk.

Bultrug, Monterey Bay, California, USA

Het enorme dier kon maar niet ophouden met flipper zwaaien, staart flappen en tot groot genoegen van de opvarenden ook niet met 'breachen'! Wat een geweld!

Na een ontmoeting met het grootste dier dat ooit op aarde heeft geleefd, de blauwe vinvis werden we door een honderdtal grampers (Risso's Dolphin) en noordelijke gladde dolfijnen (Northern Right-whale Dolphin) weer veilig de haven in geloodst.

Blauwe vinvis, Monterey, California, USA

Martijn Verdoes

half time

2010-07-08T20:47:00.004+02:00

De eerste helft van het jaar zit erop! Ondanks het uitblijven van blogberichten (of dankzij?) toch veel in het veld geweest op zoek naar jaarlijst onderwerpen.

Vogels zijn nu aan het einde van de broedtijd redelijk versleten, de zon komt wel echt achterlijk vroeg op om er op uit te gaan en voor de rest te mooi weer om het veld in te gaan voor lang. Halverwege het jaar dus eindelijk wat tijd voor een kleine reflectie over het afgelopen half jaar.

De teller staat momenteel op 97 soorten op de foto, net onder de helft op de helft van het jaar. Dat wordt nog aanpoten de komende 6 maanden maar de stemming zit erin

Hoogtepunten van dit voorjaar waren wel de Purperreigers bij de Zouweboezem, een tamme Fluiter op Texel, jonge Braamsluipers, roepende Blauwe Kiekendieven boven mijn hoofd, de vele kustbroedvogels van Texel (oa Grote Stern, Visdief, Noordse Stern, Kluut, en Bontbekplevier), zomerkleed Zwartkopmeeuwen met brood gelokt bij Amsterdam, Geoorde Futen en de altijd aanwezige Kleine Mantelmeeuwen achter de boot naar Texel. Deze zorgen altijd voor een spektakel met wat brood in de hand.

Na een half jaar zitten er ook nog ‘gaten’ in de lijst, de meeste omdat er nog geen moeite voor is gedaan. ‘Makkelijke’ soorten als Winterkoning, Roodborst, Pimpelmees, Koolmees, Roek en Huiszwaluw staan er dit jaar nog niet op. Daar moet binnenkort wel verandering uit komen. Verder zit er nog enkele spotvogels op de Zanderij in Katwijk en hopelijk wordt de Wespendief vanaf half juli weer vaste gast op Lentevreugd – ik hou wel van een goede thuiswedstrijd.

De komende tijd staat verder de Veluwe op het programma voor bosvogels, Zwarte Haan voor de massa’s steltlopers (Krombekstrandloper iemand?) en het naar zal de Puinhoop een hoop vliegende soorten op de foto moeten opleveren en Vlieland in oktober zal in het teken van resterende broedvogels op de weg terug naar het zonnige zuiden staan. Zat te doen!

Nu nog tijd vinden om ze te bewerken…

Rietzanger

Grote Stern

Purperreiger

Kluut

Dwergmeeuw

Arkemheen

2010-06-16T10:40:00.014+02:00

De maanden mei en juni zijn uitermate geschikt om een ochtend rond te rijden in de Arkemheense Polder bij Nijkerk. Het gebied is zeer belangrijk voor de Weidevogels, met ruim
200 broedpaar heeft dit gebied in 2009 de Gruttoprijs gekregen. Vele paaltjes in het veld worden benut om een territorium af te bakenen, zowel zingend als...........

54% van de Europese populatie aan Grutto's broedt in ons land, we moeten er dan ook voor zorgen om die gebieden waar een mooie concentratie aan broedparen is, te beschermen

Op de route naar Schiphol uiteraard veel vliegverkeer.

Naast Grutto's veel tureluurs, zingend en foeragerend

Een van de mooiere vogels op jeugdige leeftijd is toch wel de Meerkoet...

Deze jonge Kievit is al weer wat ouder

maar wordt nog steeds in de lucht geëscorteerd door een ouder

Veel activiteiten bij de Boerenzwaluwen, jagend op insecten maar steeds weer terugkomend op een favoriet stekje om even lekker te kwetteren.

Helaas is de periode dat er zoveel activiteiten zijn en goed te fotograferen is, maar zo kort, als de zon een keer schijnt dan is het in deze tijd va het jaar vanaf 09.00 uur al vaak weer te hard licht, gelukkig hoeft niets je tegen te houden om hier al om 05.30 uur lekker fris aanwezig te zijn!

Liefde op het eerste gezicht....

2010-06-10T17:34:00.003+02:00

Eindelijk een bouw gevonden waar ik de nodige tijd en energie in wilde steken. Het is niet echt moeilijk op de Veluwe een vossenbouw te vinden, maar wel om er een te vinden waar je ook foto's kan maken. Net als bij dassenburchten liggen de vossenbouwen vaak op donkere plekken. Na een aantal avonden posten werd al gauw duidelijk dat deze bouw werd bewoond door een moervos en haar 5 jonge welpen. De welpen hebben nu een leeftijd waarin ze hun nieuwschierigheid ontwikkelen als ook hun karakters. Vaak liggen ze 's middags te dommelen bovenop de bouw om na een uurtje wakker te worden en als dollen met elkaar ravotten. Achter elkaar aan rennen, elkaar laten struikelen en samen over de bult af rollen tijdens het stoeien. Wat een genot om dit te mogen bekijken en vast te leggen. Ik zie ze met de dag groeien en kan me hier nog niet van losweken. Zolang ze nog bij de bouw blijven zal ik er de nodige tijd insteken. Het liefst zou ik er de hele dag vertoeven, maar dat gaat helaas niet. Tot nu toe heb ik geen klagen en ze zijn al goed gewend aan de geluiden die mijn camera maakt.

Edwin Kats

Mijn eerste das

2010-05-26T14:50:00.001+02:00

Veel lezen, zoeken, nogmaals zoeken, weer een jaartje overslaan, weer gaan zoeken en plotseling toch een dassenburcht in Twente vinden; das pak kicken.
Het overkwam me een paar weken terug met, in alle eerlijkheid de hulp van Landschap Overijssel. Voor deze club fotografeer ik veel en mag dus in hun terreinen komen; zowaar een flinke voorsprong. Maar dan nog; merkte ik.
Vele avonden naar de plek geweest. Eerst zoeken naar verse sporen welke ik al snel aantrof. Daarna posten. Eerst op grote afstand. Er gingen zo nogal wat avonden voorbij eer ik succes had.
Dassen vertrouwen voor een groot deel op hun reukvermogen dus het eten van uien en bonensoep was er niet bij en voor vertrek eerst onder de douche om me met schoon water af te spoelen. Geen shampoo en geen luchtjes gebruiken en wat het ergste is; geen muggenwerende prut op mijn lijf. Je snapt wel dat het nu een groot maanlandschap is op mijn benen. De muggen dan maar van je afslaan? Nou, heel beperkt dan want bewegen wil je je tijdens het posten eigenlijk ook niet. Blijft over om al die muggen en teken maar te accepteren om uiteindelijk dat ene doel te bereiken.
Zondagavond was het plotseling raak. Het was al kwart voor tien dus al zo goed als donker. Een wit-zwart gestreepte dassenkop komt uit de burcht kijken; mijn hart slaat op hol. Mijn eerste waarneming van een das! Al snel volgt nog een volwassen dier en twee jongen. Ze krabben zich een ongeluk en wou maar dat ik dat nu ook even kon doen.
Ik maak wat foto's maar zit dus nog op relatief grote afstand; ik schat zo'n 30 meter. Het licht is er eigenlijk niet meer maar met de D700 op iso 2500 valt het resultaat me nog niet eens tegen; het zijn wel mijn eerste dassen verdorie!

Na een kwartiertje gaan het gezin weer ondergronds, zie ik geen hand meer voor ogen en wil ik krabben, heel veel krabben. Ook een rondedansje ontbreekt niet; wat een fantastische ervaring was dit.
Je snapt wel dat ik de smaak nu te pakken heb en ben dus weer terug gegaan. Met pijn en moeite er bewust een dag tussen laten zitten om geen enkele kans op verstoring te lopen.
Het hele relaas weer van voor af aan dus geen bonensoep, schoon water, geen luchtjes en geen muggenolie. Maar wel weer met kloppend hart keurig op tijd op de plek; wat dichter bij dan eerst.
Om half tien is de zon echt onder en valt er een stilte in het bos. Ik schrik me echter helemaal een ongeluk als er pal achter mij een zwarte specht keihard alarmeert. Al snel zie ik waarom hij dit deed want een volwassen das staat op de burcht. Hij gaat precies op de goede plek staan, schud het zand uit zijn vacht en staat heel even stil voor zich uit te kijken. Precies genoeg voor mij om een (1) foto te maken. Het licht is natuurlijk weer heel slecht en met hangen er wurgen kom ik met een iso waarde van 1600 en het diafragma op f4 op 1/13e seconde uit. het blijkt genoeg voor een resultaat wat ik me nog niet had kunnen wensen.
Wat ben ik hier blij mee; een das gefotografeerd in mijn eigen Twente. De das die bijna uitgestorven was in ons land. Het zal zo'n 20 jaar geleden zijn dat mijn vader als rijkswaterstater een verdronken das uit het Twentekanaal viste. Toen al waren er dus voorzichtige aanwijzingen dat de dassen Twente terug gevonden hadden. Deze vondst trok destijds veel aandacht in de media. Misschien is het juist dat wel waarom ik zo blij ben met het waarnemen en fotografen van dit hele speciale roofdier. Ik laat ze nu weer een paar dagen met rust maar ga zeker weer terug in de hoop dat ze zich met nog wat beter licht weer laten zien.

Wielewaal op trek

2010-05-23T16:00:00.004+02:00

Na Lesbos moeten er natuurlijk weer de lopende zaken worden opgepakt. Een daarvan is de fotojaarlijst, dat stond even stil in het buitenland. Eerst maar een inventarisatie gemaakt wat al gemaakt is en een aanpak voor de komende weken. En maar even plannen om de gemaakte beelden te maken want ik loop al weer aardig achter. Soorten als Geoorde Fuut, Zwarte Stern, Rietzanger, Rietgors, Kluut, Kleine Plevier, Bontbekplevier, Grote Stern, Visdief, Rosse Grutto, Regenwulp, Zwartkopmeeuw, Dwergmeeuw, Gierzwaluw en nog veel meer; ze staan ergens klaar om bewerkt te worden. Twee maanden regen en wind zal wel helpen om ze bewerkt te krijgen.

'Helaas', dit weekend erg mooi weer dus vroeg de wekker. Was zaterdagochtend nog redelijk verloren door hardnekkige zeemist, zondagochtend was ronduit top. Als eerste naar de noordingang van de Katwijkse Zuidduinen, Berkheide, alwaar de Grasmus direct meewerkte.

Grasmus

Geen zin om met mijn fotospullen door duin te sjouwen, en direct door naar een kleine kolonie Oeverzwaluwen op een afgesloten bouwterrein. Vanaf de openbare weg komen de vogels vlak langs en dat kan leuke vluchtplaatjes opleveren. Oeverzwaluwen in vlucht zijn iets makkelijker te fotograferen dan Huiszwaluwen, ze vliegen iets minder hoekig en de vluchtbaan is makkelijker te voorspellen, maar niet veel. Verder zijn ze klein wat het nodig maakt dat ze vlak langs komen en dat gaat dan weer sneller dan je wil: kortom, uren maken en blijven schieten en hopen dat er wat tussen zit.

Tijdens het fotograferen vliegt er een middenformaat vogel over en van me af met een licht golvende vlucht en land in een grote boom verderop. Het lijkt een specht maar iets klopt er niet. Niet door de lens in het vizier kunnen krijgen en de vogel geeft verder niet thuis. De Oeverzwaluwen vliegen vrolijk door dus al snel weer afleiding genoeg alleen nu lijkt het alsof er in de verte een Wielewaal eenmalig roept. Raar. Ik sta aan de rand van bouwgrond langs de duinen en er is niet echt veel habitat voor deze soort en ik hoor het niet meer dus ik doe het uiteindelijk af als hallucinatie. En de Oevers vliegen weer langs dus ik moet opletten.

Uit mijn ogen zie ik na verloop van tijd uit de betreffende boom de vogel weer recht op mij afvliegen. Nu tijd zat dus de lens erop en... Wielewaal!! De vogel maakt precies op het juiste moment een wenking en vliegt vervolgens strak naar noord, mij in verbijstering achterlatend. Toch een Wielewaal, en een doortrekker. Volgens mij redelijk laat in het jaar maar rond 10 mei kwamen ze ook nog door op Lesbos. De vogel lijkt een onvolwassen man (1e jaars?) maar wie het echt weet mag het zeggen.

Oh ja, de Oeverzwaluwen werkten uiteindelijk goed mee, zelfs zingend in de lucht. Fraaie vogels!

Oeverzwaluw
Oeverzwaluw

Bootje varen.

2010-05-16T04:57:00.016+02:00

Vorige week woensdag zijn Kimberly en ik terug gekomen van een fantastische 10 dagen uit-Ha-waaiien op Kaua'i. Om moed te verzamelen voor het uitzoeken en bewerken van de vele beelden die we daar gemaakt hebben eerst maar even wat foto's van de pelagic trip die ik afgelopen zondag heb gedaan vanuit Monterey, California.

Half vijf op, kwart over vijf gaan rijden en om half acht eindelijk het ruime sop. Heerlijk weer, met een fris briesje en een rustige golfslag. Alles is mogelijk. Dus ook 8 uur lang naar een lege zee staren. Naast de gebruikelijke Pigeon Guillemots, de Common en Pacific Loons was er een indrukwekkende trek van honderden Grauwe en Rosse Franjepoten.

Grauwe Franjepoten (boven) en Rosse Franjepoten (onder)

Al vrij snel werden we blij verrast met de eerste Albatross. Een Laysan Albatross nog wel. Een paar dagen eerder had ik nog pluizige jongen op het nest zien zitten op Kaua'i. Het blijft fascinerend dat die donsballen over een aantal maanden net zo over de zee zullen zwerven als dit exemplaar.

Laysan Albatross

De Laysan Albatross werd al snel vergezeld door de algemenere Black-footed Albatross. Het chummen lokte tot wel 23 van deze geweldige beesten tegelijk naar de boot.

Black-footed Albatross

Ook probeerden de Sooty en Pink-footed Shearwaters een graantje mee te pikken, waarbij het er niet altijd even gemoedelijk aan toe ging.

Pink-footed Shearwater

Maar misschien nog wel het meest indrukwekkende van de deze trip waren de zeezoogdieren. Als het niet de tien Bultruggen waren, dan waren het toch wel de honderden dolfijnen die de boot bezochten en vrolijk voor de boeg meezwommen.

Northern Right-whale Dolphin

Pacific White-sided Dolphin

Zoals gezegd, alles is mogelijk en ook dit keer heeft de zee ons weer niet teleurgesteld. Na een mooie en enerverende dag voelde ik me als een zeeotter!

Zeeotter

Martijn

Voorjaar op Lesbos

2010-05-13T15:01:00.005+02:00

Net weer terug uit het altijd zonnige Lesbos (Griekenland). Was vooraf de aswolk bijna spelbreker om het door te laten gaan, voor de terugweg probeerden de Grieken met stakingen ons verblijf langer te laten houden. Helaas waren ze op tijd weer aan het werk.

Ondertussen al de derde keer Lesbos voor mij. De eerste keer was ongeveer 8 jaar geleden en toen het nog niet zo populair was als vogelbestemming. Vorig
jaar begin juni aan het einde van de trektijd geweest en dan zijn er bijna geen (vogel)toeristen meer (en ook veel minder vogels).

Dit jaar dus en in de goede trektijd en in een tijd waar Lesbos populair is onder de vogelaars, erg populair. Zo populair dat ik soms met verbazing de aantallen mensen met kijkers en/of fototoestellen aan me voorbij zag gaan. Ik denk dat Eilat in de jaren negentig er
ook zo uit moeten hebben gezien, waar elke toerist met een kijker rondloopt en in de lucht tuurt! De informatievoorziening is tegenwoordig ook aardig geregeld
door de website www.lesvosbirding.com waar in het hoofdseizoen dagelijks de laatste waarnemingen op worden gepubliceerd.

Als je als fotograaf gesteld bent op je rust dan is Lesbos denk niet meer de juiste bestemming. Bij sommige populaire plekken stonden met gemak 50-100 man/vrouw en de meeste ook uitgerust met een flinke lens. Over het algemeen gaat het aardig gemoedelijk maar ik vermoed dat er wel eens een opstootje plaatsvindt bij lastig te fotograferen soorten!

Ondanks de drukte heb ik me wel uitstekend vermaakt, het blijft een verschrikkelijk mooi kleurrijk eiland en super leker eten. En ook de vogels werken goed mee. Dit keer de eerste helft van de trip vooral bezig gehouden met de fouragerende
moerassterns (witvleugel en Witwang) en de vele andere vogels die verblijven rond de zoutpannen.

Witvleugelstern

Witvleugelstern

Witwangstern

Witwangstern

Witwangstern

Spaanse Mus

Woudaapje

Zwarte Ibis

In de tweede helft van mijn verblijf werden de aantallen vogels rond de Zoutpannen wat minder waarna ik mijn aandacht heb verschoven naar onder andere
een van de vogelspecilaiteiten van het eiland, de Turkse Boomklever. Lesbos is de enige Europese plek waar je deze vogel kan zien. Moest je vroeger een lange tocht naar de zuidkant van het eiland maken. Tegenwoordig is vlak bij Skala Kalloni, waar de meeste vogelaars verblijven, een vaste plek waar deze fraaie vogel goed te zien en te fotograferen is.

Turkse Boomklever

Turkse Boomklever

Turkse Boomklever

Meer foto's van Lesbos zijn te vinden hier of hier.

Marc Guyt

Macro 1

2010-05-02T17:58:00.017+02:00

Gelukkig hebben we die barre winter achter ons gelaten, het voorjaar is eindelijk opgang gekomen. Koningwinter heeft ons land verlaten en is aan zijn zomerslaap begonnen. De voorjaars vogels druppelen Nederland weer binnen. Planten en bomen worden weer groen waardoor Nederland een fris uiterlijk begint te krijgen. Ook het insecten leven begint voorzichtig weer opgang te komen. De eerste vlinders, libellen, bijen en hommels vliegen weer vrolijk rond. Dit is de tijd voor mij om mijn schaatsen in het vet te zetten en mijn macrolens uit de mottenballen te halen. Heerlijk ik kan weer oppad met mijn macrolens, lekker achter de bloemen en de vlinders aan en al dat andere spul dat te klein is om met een 500 mm lens vast te leggen. Toen de eerste bloemen van dit jaar zich ontluikte kon ik niet langer wachten en ben ik met veel plezier weer aan de gang gegaan. Als eerste waren de sneeuwklokjes een gewillig object om eens van dicht bij vast te leggen.

Snel daarna volgde andere bloemen. Dat was eind februari, half april zag ik pas de eerste hommels door het Nederlandse luchtruim vliegen.Niet gehinderd door wat voor aswolk dan ook.

En sinds kort is het een drukte van belang bij ons in de tuin. Een paar jaar nu hebben we een nesttubes van Vivara voor metselbijen in onze tuin hangen. De eerste twee jaren werd er niet naar om gekeken, maar nu is dit appartementen complex in Madurodam voormaat volledig bewoond.

Het is een drukte van belang van komende en vertrekkende bijtjes. Schiphol is er niks bij als je ziet hoe gestructureerd het er aan toe gaat rond het wooncomplex. De taken zijn goed verdeeld tussen man en vrouw, en iedereen weet wat hem te doen staat, zorgen voor een nieuwe generatie. Als de eitjes gelegd zijn in de papieren buisjes, worden de buisjes met klei afgesloten.

De eitjes zullen zich dan gaan ontwikkelen tot nieuwe bijtjes, die volgend jaar maart te voorschijn gaan komen. Het is prachtig om te zien al deze bedrijvigheid in de tuin en het verveeld nooit. Gelukkig heb ik nog een heel zomerseizoen om met de macro op pad te gaan.

Een paar dagen in het riet....

2010-04-29T19:38:00.004+02:00

Het voorjaar is in alle hevigheid losgebarsten en dat is te horen. Niet alleen op het platte land, maar zeker ook in het rietland. Rietzangers, snor, sprinkhaanzanger, blauwborst en rietgors zijn overal te horen en te zien. Langs de Randmeren tussen Harderwijk en Nunspeet zijn prachtige rietvelden te vinden waar ieder jaar weer dezelfde vogels lijken te komen. Ook dezelfde gedeeltes van het riet zijn ieder jaar weer door dezelfde soorten bezet. De blauwborst zingt uit volle borst om zijn territorium af te bakenen. Helaas doet hij dit iedere keer in het riet en zelden heb ik hem er buiten horen zingen. Wel komen de vogels regelmatig uit de dekking van het riet om te drinken en om te zoeken naar voedsel. De waterstand was nog erg laag en op droog gevallen stukken waren ze regelmatig te zien. Hoogtepunt voor mij was natuurlijk de blauwborst en het vrouwtje rietgors. Wat een prachtige tekening heeft zij. Het seizoen is nog lang niet ten einde en zal zeer regelmatig in mijn hut tussen het riet zitten. Ook zonder vogels te zien is het volop genieten van het geluid van de ral en roerdomp. Zeker op een windstille avond is het prachtig.

Met vriendelijke vogelgroet,

Edwin

Lanzarote deel 3

2010-04-26T20:42:00.009+02:00

Het laatste deel van de 'Lanzarote-trilogie' biedt wat meer verschillende foto's om het overzicht van onze trip compleet maken.

In het noorden heb je een mooi uitkijkpunt 'Mirador del Rio', waar je een uitzicht hebt op het eiland 'La Graciosa':

De hekjes waren vrij laag, het uitkijkpunt lag vrij hoog. Maakt niet uit als de kinderen er niet bij zijn.. ;)
Dus niet al te lang buiten gebleven. Waarop binnen onder het genot van een kopje koffie een raaf net voor het uitzicht kwam staan:

Dan maar een close-up:

Ook vrij noordelijk ligt 'Jameos del Agua'. De Jameos del Agua maakt deel uit van een vulkanische tunnel. Deze tunnel heeft een lengte van 7km reikt van de Kroon Vulkaan tot in de Atlantische Oceaan. Op sommige plaatsen zijn er openingen in het plafond van de tunnel, dit noemt men een "Jameo". De voor het eiland zeer bekende architect Cesar Manrique heeft het (concept) ontwerp hiervoor gemaakt.

Eerst zie je een stuk van de ondergrondse rivier:

Vervolgens loop je door de tunnel langs een meertje waar endemische rivierkreeftjes voorkomen.
Erg mooi en rustgevend hier:

Vervolgens krijg je opeens een zwembad met palmboom voor je neus. Hoe bedoel je contrast?
Prachtig gemaakt overigens, en ook hier zeer rustgevend.

Na de Jameos del Agua was het hoog tijd om het vissersdorpje Orzola te bezoeken voor de lunch. Onderweg kwamen we langs apart duingebied:

In het zuidwesten heb je bij El Golfo nog mooie meertjes. Hier de groothoek gebruikt:

En ook bij Lanzarote kun je onder het genot van een klein drankje natuurlijk genieten van een ondergaand zonnetje.. ;)

Gouden lege handen

2010-04-23T13:02:00.003+02:00

Berkheide, Katwijk

Gouden lege handen. Zo voelde het een beetje aan afgelopen weekend. Super mooi weer dus elke dag voor dag en dauw op, op zoek naar voorjaarsgasten. Zaterdagochtend bij het krieken van de dag rijdend naar Berkheide, de Zuidduinen van Katwijk, reed ik al snel een dikke mist in, door de koude nacht was er grondmist ontstaan. Toch maar duin in met de hoop dat het snel zou opklaren.

Door de laaghangende mist lagen de duintoppen vrij boven de mistbank en met het ochtendlicht gaf dat een sprookjesachtige fotogenieke sfeer. Magnefiek.

Na dit schouwspel was het aan de beurt aan de duinvogels maar ondanks verwoede pogingen was de opbrengst ruimschoots mager te noemen. Niet alleen qua resultaat maar ook qua aantallen vogels. De grote massa moest blijkbaar nog komen (oa Nachtegalen en Grasmussen) en wat er zat werkte niet mee.

Aan het einde van de ochtend nog 4 tapuiten gevonden en in de avond weer teruggegaan maar ook deze fraaie vogels wilden niet meewerken. Zuiddduinen – Marc: 2-0.

De zondagochtend maar van tactiek verandert en besloten naar een moerasgebied bij Zevenhoven te gaan met hopelijk meewerkende Geoorde Futen en Zwarte Sterns. Ruim voor aankomst bleek daar ook mist te hangen wat wederom fraaie gouden momenten opleverden, onder andere van groepen Grauwe Ganzen. Ook een roepende fuut in een sloot vlak bij het gebied was meewerkend. Helaas bleek de mist hardnekkiger dan in de Zuidduinen en duurde het tot na achten dat de mist goed was opgetrokken. De Geoorde Futen zaten er wel in behoorlijke aantallen maar wilden niet meewerken en Zwarte Sterns waren helemaal niet aanwezig…. Dat wordt later weer een poging.

Fuut, Zevenhoven

Grauwe Gans, Zevenhoven

Zondagavond maar een wit wijntje genomen, ook goud.

Mexico, landje van mijn dromen!

2010-04-22T10:50:00.020+02:00

Afgelopen februari zijn wij wederom naar Mexico geweest. 110 miljoen mensen wonen er maar aangezien een kwart daarvan in en rond de hoofdstad Mexico-Stad leeft, heb je veel plekken waar je nog schitterende natuur hebt. Het blijft een top bestemming zo in onze winter, alle ingrediënten voor een korte of lange break zijn hier aanwezig: stralend weer, heerlijke temperatuur, aardige mensen, goede infrastructuur, zalig eten en drinken maar toch ook vooral veel mooie en unieke vogels (endemen, alleen in het land voorkomend) met uitstekende fotografische omstandigheden.

Grey-barred Wren

Deze Wren is zo'n endeem uit Centraal Mexico.

Ook veel overwinterende zangers uit Noord-Amerika in dit deel van Mexico.

Virginia's Warbler

De kleinste valk uit Noord- en Midden-Amerika is de Amerikaanse Torenvalk, hier een mannetje wat net wegvliegt uit een struik.

American Kestrel

In het binnenland is water schaars, deze Amerikaanse kleine Zilverreiger vergiste zich in de landing, het water was dieper dan hij dacht!

Snowy Egret

Violet-green Swallow

Dit jaar hebben we de omgeving van Oaxaca bezocht. Rond deze stad is Mexico het smalst en rij je met gemak in een paar uur van de Atlantische kust naar de kust van de Grote Oceaan. Aan deze laatste kust ligt o.a. Puerto Angel, ook hier vind je goede omstandigheden om te fotograferen.

Brown Pelican

Elegant Tern

Brown Booby

Uit de Lonely Planet haalden we informatie over een van de mooiste logeerplekken in Mexico, het uitzicht vanaf deze zeer riante plek (bereikbaar met een trap met 140 treden!) was adembenemend!

Meer landinwaarts kom je al snel roofvogels tegen en is het prettig dat de wegen vaak de mogelijkheid geven om langs de kant te gaan staan en je camera te pakken.

Common Black Hawk

1075 Soorten vogels zijn er waargenomen in Mexico, ruim 150 meer dan in heel Noord-Amerika en 110 zijn endeem

De Sierra Madre is een hooggebergte met zijn specifieke flora en fauna, in dit gebergte komt een van de kleinste vogels in de wereld voor, amper 7cm groot.

Bumblebee Hummingbird

Valle Nacional

Mitla

Teotitlan del Valle

Het biotoop wordt ook droger en vervoer van voedsel en andere zaken voor de lokale bevolking gaat vaak met behulp van Ezels.

Typisch Mexicaans biotoop

Uiteraard staat Mexico ook bekend om de Maya cultuur en tempels. Midden op de dag zijn er vaak weinig toeristen zodat je ongestoord de tempels kunt vastleggen, de hitte moet je er maar dan voor over hebben.

Yagul

Vaak vinden we daar ook weer vogels die uniek zijn voor het gebied.

White-throated Towhee

Vanaf 4 uur in de middag kun je weer op pad en vooral uit de auto fotograferen zorgt er voor dat we weer met genoeg gigabyte aan beelden huiswaarts kunnen gaan. Wij nemen altijd een lege rijstzak mee naar het buitenland en het eerste wat we doen is in een lokale supermarkt 5 kilo rijst kopen om de telelens genoeg stevigheid te geven bij het fotograferen uit de auto.

Op 2000 meter hoogte in de Sierra Madre ligt Cerro San Felipe, de zeldzame Dwarf Jay komt hier voor maar ook een van de mooiste Warblers, de endemische Red Warbler.

Red Warbler

Cerro San Felipe

Buffelen met de wisenten in Bialowieza.

2010-04-07T13:26:00.010+02:00

Het is begin februari en ben op verkenningsreis in het Poolse Bialowieza. Alsof we nog niet genoeg sneeuw in eigen land hadden trof ik hier een nog vele malen dikker pak aan. Overal zijn mensen in de weer om hun daken sneeuwvrij te maken daar ze anders zullen bezwijken onder het gewicht. Dat dit geen overbodige luxe is blijkt wel uit de vele ineengestorte schuren. Oke, dat was dus snel duidelijk; zelfs voor Poolse begrippen is dit dus extreem.
Bedoeling van deze reis is om te kijken of ik hier kleinschalige reizen voor natuurfotografen naar toe kan organiseren. Ik ben daartoe in contact gekomen met Marek; ook een beroepsmatig natuurfotograaf. Hoofddoel zijn de wisenten die hier nog in het wild voorkomen. Deze indrukwekkende zwaargewichten doen het hier goed en hebben de vrijheid te gaan en staan waar ze willen. Om al te veel schade aan landbouw en andere gewassen te voorkomen worden ze op diverse plaatsen met hooi bijgevoerd. Kijk; misschien moeten de heren van de Oostvaardersplassen hier eens een kijkje gaan nemen want het werkt.
Bialowieza heeft de status van Nationaal Park en aldoende gelukkig streng beschermd. Het maakt het er niet makkelijker op om de wisenten (de Polen spreken van bison) te zien en te fotograferen maar gelukkig heeft Marek een vergunning om overal te mogen komen.
Maar tussen mogen komen en er kunnen komen zit een erg groot verschil; vooral onder deze winterse omstandigheden. Al snel blijkt dat verreweg de meeste weggetjes door het gebied volledig ontoegankelijk zijn; 4x4 of niet.
Eén weggetje hebben we geprobeerd maar we kwamen er al snel achter dat dit geen goed idee was. Vlak voor een spoorovergang zitten we vast. Ik hoor wat Pools gemopper naast me waarna er een sneeuwschuiver uit de auto wordt gehaald en Marek de auto begint uit te graven. Kort nadat ik het van hem over neem breek ik het handvat van het ding af. 'Goedkope plastic troep'; zegt Marek, maar toch het beste wat hij hier kan krijgen. Je zou het anders verwachten hier.

Uiteindelijk lukt het om weer op gang te komen en met deze ervaring in de knip weten we dat deze weggetjes er niet in zitten deze dagen. Erg jammer want zo zullen de wisenten op flinke afstanden en niet de mooiste terreinen blijven. Uiteindelijk zien we in de verte een groep wisenten lopen. We besluiten te voet het terrein in te gaan en de dieren met een omweg te benaderen. Ze zijn behoorlijk schuw namelijk en zien alles.
Beladen met camera en statief en van kop tot teen ingepakt sleep ik me achter Marek aan. Het is vandaag -10 en er staat een straffe wind waardoor de gevoelstemperatuur nog veel lager is. Bij elke stap zak ik tot mijn knieën in de sneeuw weg en ik doe mijn best om mijn voeten op dezelfde plek te plaatsen waar Marek ze had neergezet. Ik probeer dus letterlijk in zijn voetsporen te treden. Maar lang hou ik dat niet vol wat ongelooflijk wat een passen en wat een snelheid heeft deze man. Na een paar honderd meter ben ik al doodop; bij elke voetstap moet ik mijn benen immers uit de sneeuw tillen. Maar gedreven door wat wellicht komen gaat bijt ik op mijn tanden en zet ik door.

Op zo'n 300 meter ziet een van de wisenten ons en zet de groep het op een hollen. Ik druk mijn statief in de sneeuw en probeeer de dieren in beeld te krijgen. Ik verhoog de iso waarde snel want door mijn gehijg zullen stabiele beelden met 1/60e seconde wel niet meevallen. Dankzij de sneeuw heb ik een mooi laag standpunt en het rondstuivende sneeuw achter de wisenten geeft een spectaculair beeld. Jammerlijk maar logisch is dat de dieren van ons af hollen maar ongelooflijk wat een snelheid deze dieren zelfs door zo'n pak sneeuw kunnen maken. Marek begint ook te hollen maar dat zie ik dus echt niet meer zitten. Ik besluit er op te gokken welke richting de dieren op zullen gaan en snij daartoe een stukje af. Tot op zekere hoogte lukt dit plan want de dieren steken op zo'n 200 meter afstand voor me een pad over.
Hijgend als een gek maar met een voldaan gevoel doe ik mijn best om mijn platen te maken.
Na dit spektakel moeten we natuurlijk nog weer terug naar de auto; man wat een martelgang! Ik heb duidelijk te laat gegeten want ik krijg een enorme hongerklop. Nu weet ik wat die wielrenners dan voelen.

Onderweg vinden we een karkas van een wisent die de winter niet overleefd heeft. Het is de eerste dode wisent die Marek ooit gevonden heeft. Ik kan het zelf niet meer opbrengen om er naar toe te lopen en er foto's van te maken maar Marek sjokt er ogenschijnlijk monter en fris naar toe. Ik beperk me door wat foto's op afstand te maken. Bij de auto aangekomen zie ik dat mijn portier half dichtgeslagen is door de stuifsneeuw. Dat het waait is duidelijk maar dat dit zo snel sneeuwduinen veroorzaakt had ik niet verwacht. Als ik eindelijk in de stoel knal voel bekruipt me een teleurgesteld gevoel. Gezien de omstandigheden verwacht ik geen goede foto’s gemaakt te hebben en kan nu ook even de moed niet opbrengen ze te bekijken.
Gelukkig kijk ik er na het bewerken ervan vanuit een warme werkkamer nu wat anders tegenaan en zijn de foto’s me zelfs erg waardevol geworden.

Later meer Bialowieza.

Han Bouwmeester

Grutto's op de plas

2010-04-05T14:59:00.003+02:00

Voorjaar is aangebroken en de grutto’s laten hun kenmerkende roep weer volop horen. Alhoewel ik een groot fan ben van hartje winter, kan ik echt de hele winter verlangen naar de roep van de grutto. Ze hebben er weer een knappe reis opzitten en de meesten zijn veilig aangekomen in de polders bij mij in de buurt. In de vroege ochtend op pad om het eerste licht te vangen en ’s avonds nog een keer op pad om de ondergaande zon mee te pakken. Heerlijk uitwaaien in de polders en genieten van de hazen die elkaar alweer het leven zuur maken door eindeloos achter elkaar aan te rennen en flinke klappen uit te delen.
Nergens in de wereld broeden meer grutto’s dan hier in Nederland. Wel iets om trots op te zijn, maar aan de andere kant ligt hun lot bij de mens. Het verdwijnen van hun leefgebied ligt constant op de loer door intensieve landbouw en verstedelijking. Veel boeren hebben hun maaibeleid al aangepast door later te gaan maaien en dan ook van binnen naar buiten ipv andersom. Dit om de vogels en andere dieren een betere kans te geven om te ontsnappen.
Op de plas zijn ze veiliger en het is een genot om op ooghoogte deze prachtige vogels te mogen fotograferen.

Edwin Kats

Mooiste eendje ter wereld!

2010-04-05T08:05:00.010+02:00

Je hebt van die soorten die in het echt vele malen mooier zijn dan in de boeken. Ik kan me nog goed de eerste keer herinneren dat ik een IJslandse brilduiker zag. Het was op een koude winterdag, begin 2002 in Massachusetts. Nietsvermoedend zwom er een mannetje IJslandse brilduiker mijn scoopbeeld binnen. Ik kende de soort uiteraard uit de boeken, maar wat een indruk maakte deze prachtige vogel op mij. Dit moest het mooiste eendje ter wereld zijn.

Hier vlak in de buurt overwinteren twee paartjes van deze geweldige soort op Shoreline lake, te Mountain View, California. Al een aantal ochtenden en avonden heb ik geprobeerd de Barrow's Goldeneye aan de fotojaarlijst USA toe te voegen, met matig resultaat. Vorige week is het dan eindelijk gelukt. In het laatste avondlicht kreeg ik de kans het mooiste eendje ter wereld te fotograferen.

Barrow's Goldeneye, California, USA.

Barrow's Goldeneye, California, USA.

Samen met Kimberly heb ik de afgelopen tijd wat parken bezocht tussen de San Francisco Bay en de Central Valley. Het landschap is heuvelachtig met prachtige uitgestrekte valleien. Ook tijdens deze tripjes heb ik weer wat soorten aan de fotojaarlijst kunnen toevoegen.

Wild Turkey, California, USA.

Western Bluebird, California, USA.

California Quail, California, USA.

Horned Lark, California, USA.

Horned Lark, California, USA.

Martijn

Voorjaarsaftrap

2010-03-28T13:01:00.004+02:00

Nu de dagen beginnen te lengen is er bij mooi weer eindelijk weer gelegenheid om voor en na mijn werk nog wat fotografische activiteiten te ontplooien.

Traditioneel wordt dit afgetrapt met een bezoek aan van mijn vaste voorjaarsplekken, het landje van Geijsel bij Ouderkerk aan de Amstel. Op een paar minuten van mijn werk en een ochtendplek (zon in de rug) is dit onder water gelopen weiland ideaal om wat tijd door te brengen. Vele eenden en, vanaf februari, Grutto’s zijn hier aanwezig inclusief soms 100-den van de IJslandse Grutto – een ondersoort die door Nederland trekt.

Activiteit was nog laag, de vele Grutto’s stonden nog met de kop in veren en de meeste zomergasten moeten nog in grote getale arriveren. Een laag langs vliegende Wulp gaf een mooie serie vliegbeelden en een paartje Bergeenden op een berijpt weiland in de ochtendzon gaf een mooie sfeer maar het Geijsel seizoen duurt nog lang en hopelijk krijg ik later in seizoen alles wat er zich regelmatig vertoeft mooi voor de lens.

Op de terugweg is vlak bij huis een weiland met een club Kieviten die a’s ochtends actief aan het ‘vechten’ zijn. Ook daar alvast in de namiddag even wat voorwerk gedaan voor meer vuurwerk later in de maand. In de middag waren de Kieviten minder actief dus wellicht toch een ochtendplek. De tijd zal het leren.

Vlak in de buurt bij een lokaal snackfood restaurant azen altijd meeuwen en kauwen op het afval en dat kan leuke foto’s opleveren van de vogels op auto’s en Kauwen en Eksters op afvalbakken. Deze keer gaven alleen de Kokmeeuwen thuis maar potentie genoeg de komende weken.

Mooi speelgoed!

2010-03-24T07:24:00.010+01:00

Sinds kort heb ik een nieuwe beste vriend. Hij heet Canon EF 500mm f/4L IS USM. Mooi Speelgoed! Het komt dan ook goed uit dat het tegenwoordig weer gewoon licht is buiten voor en na het werk. Dat betekent even gelegenheid om de nieuwe lens te testen en tegelijkertijd aan de fotojaarlijst USA te werken!

Vorige week 's avonds na het werk even naar de Baylands gegaan. Hier is altijd wel wat te beleven. Veel waterwild en altijd wel een handje vol Snowy Egrets. Ook zijn de Anna's Hummingbirds weer mooi uitgekleurd en ze hebben weer stelling genomen op hun uitkijkposten om alles wat los en vast zit aan te kunnen vallen.

Northern Pintail, California, USA

Anna's Hummingbird, California, USA

Snowy Egret, California, USA

Vanmorgen voor het werk maar weer eens naar Shoreline Lake gegaan. Ook hier was het erg levendig. Cedar Waxwings sissen in de ronte en de Lesser Goldfinches ruzien er vrolijk op los. Langs de oever van het meer fourageren wat American Robins in het morgenlicht.

Cedar Waxwing, California, USA

Lesser Goldfinch, California, USA

American Robin, California, USA

Maar het betere werk bevindt zich op het meer. Tussen de grote en kleine toppers, brilduikers en ander spul stelen de Surf Scoters de show. Dicht tegen de kant duiken deze merkwaardig uitziende zeeeenden mossels op. Dat is nog tot daar aan toe. Maar vervolgens worden deze met huid en haar verslonden. Bewonderenswaardig...

Surf Scoter, California, USA

Surf Scoter, California, USA

Martijn Verdoes

Lanzarote deel 2: Op zoek naar de kraagtrap

2010-03-22T22:16:00.012+01:00

De dag voor vertrek reden we een rondje over Lanzarote. Toevallig kwamen we in het gebied waar de kraagtrap redelijk goed te vinden is... ;) We hadden genoeg tijd voordat we nog een stadje zouden bezichtigen dus: hop, het gebied in!

De weg waarop we reden op zoek naar de trap was een 'dirt track'. Een simpele, doodgewone onverharde weg. Dat dacht ik tenminste.

Laat ik beginnen met waar je zo'n beetje onverhard kan rijden. In Zambia bijvoorbeeld:

In Botswana (Makgadikgadik Pans):

Voor het gemak wat hulplijnen getekend:

En iedereen die wat reist komt wel eens op wegen met kuilen en stenen waarop je denkt: hoe zal ik met de auto hier overheen gaan?

Gelukkig in Lanzarote niets van dit. Hoeveel beter dan dit wil je het hebben:

Tot het John McEnroe moment (you cannot be serious).

We kwamen bij een kruising en ik was wat aan het rondkijken. We hadden de trap nog niet gezien en waren bijna weer bij de gewone weg. Totdat ik een geluid hoorde onder de auto. Schijnbaar reed ik op een steentje (zie hulppijl):

Nou daar stonden we dan. Alle olie eruit gelopen. Een of andere carter-nog-wat geraakt.

Bij een Mercedes A klasse zijn deze van plastic. Tel daarbij op dat deze auto nogal laag op de weg ligt en je krijgt dus bij een steentje van nog geen 10cm hoog een mooi plaatje:

We konden dus niet verder. Autobedrijf maar gebeld want veel verder kwamen we niet. Die vroegen meteen of ik wel wist dat rijden op een onverharde weg onverzekerd is. Oei...

In ieder geval wel voldoende tijd om wat plaatjes te schieten. Laten we maar het mooiste ervan maken, het zijn toch spannende momenten even.

Gelukkig keek ik wat rond met de kijker en zag ik op 100m de kraagtrap. Toch mooi want als we niet stil hadden gestaan had ik ze niet gezien!!

Op de achtergrond van de foto hierboven kan je 'Mirador del Rio' zien. Een prachtig uitkijkpunt waar ik in deel III nog foto's van zal laten zien. Vanaf hier kon je prachtige wolkeneffecten aanschouwen:

En nog wat van de omgeving:

Het duurde ongeveer 2,5 uur voordat de hulp ons gevonden had. Keurig netjes met een oplader met een nieuwe auto erop. We konden zo weer verder. Gelukkig was het niet heet en hielden de kinderen het goed. Heb wel 2 uur met Charlotte (3 jr. nu) op m'n nek gelopen. Een goede work-out ;)

Terug bij het verhuurbedrijf moest ik de nieuwe auto weer op m'n naam zetten. Daar kreeg ik ook de schade te horen. In totaal was de schade volgens de eigenaar 550 euro. Ik moest 200 euro betalen als 'tegemoetkoming'.

En de kraagtrap: die had ik in de pocket, dacht ik.

Thuisgekomen boekje erbij, even vergelijken... blijk ik een griel op de foto te hebben gezet.. ook mooi...

Deze schitterende foto mag voor 200 euro weg ;)

Lanzarote deel 1

2010-03-15T23:15:00.004+01:00

Om de winterdip te ontduiken zijn we eind februari naar Lanzarote gegaan met de family. Met name om de zon en het uitrusten maar uiteraard ging het fototoestel mee. ;)
Nu is Lanzarote in februari voor vogelaars wat betreft soorten niet het spannendste eiland. Hooguit kan je hier wat valken en de kraagtrap scoren. Van die laatste soort heb ik via Andre van der Plas een goede locatie doorgekregen, hierover zal ik de het volgende deel schrijven.

Lanzarote staat wel bekend om z'n vulkanen, hierbij wat impressies van het National Park Timanfaya, met zijn "Montañas del Fuego". Al ga je met een bus door het landschap heen, ik was zeer onder de indruk van het landschap.

Mocht je naast de 'toeristische bus' meer willen dan kan je nog een wandeling boeken. Voor ons met de kinderen even geen optie. Eventueel kan ook je nog per dromedaris. Daar in ieder geval nog een plaatje van gemaakt..

Volgende blog dus over de kraagtrap, zou de familie Haasnoot de soort zonder problemen vinden??

Lente is in aantocht

2010-03-13T23:50:00.004+01:00

Zelf ben ik een groot fan van de winter. Tenminste als de winter koud is en er veel sneeuw valt. Deze winter mochten we denk ik niet klagen en samen met de Schotland trip heb ik genoeg sneeuw gezien. Toch ben ik het nu wel een beetje zat en mag wat mij betreft de lente komen. De eerste grutto’s zijn al in Nederland aangekomen en ik kan niet wachten om hun luide roep te horen. Dan is het wat mij betreft pas echt lente. De nodige plannen heb ik voor dit jaar alweer uitgedacht en ben nu druk bezig om wat gebieden te verkennen en bepaalde soorten te spotten zodat het mij in de lente weer tijd scheelt en deze kan gebruiken voor de fotografie. Ondanks dat ik al veel fotomaterieel heb, blijft deze soort mij boeien en hoop met name de vliegbeelden nog beter te krijgen. Grutto’s op paaltjes zijn er genoeg, maar met het juiste licht is er best nog wel wat unieks van te maken. Veel tijd zal ik besteden in de vele polders en hopelijk wordt het net zo’n succes als vorig jaar.